#47 Moltalk 2.0; aflevering 1 seizoen 17

Ja, hoor. Hij is er weer! Alive, kicking en boven de grond. DE MOL. Vorige week zaten we allemaal wiebelend, nagel bijtend, zwetend en gespannen IN de tv. En zoals elk jaar is het weer lastig om deelnemers en mollen uit elkaar te halen, om te zien wie bluft en wie de waarheid spreekt, om uit die tunnelvisie te blijven en uiteindelijk dus ook de juiste Mol op het spoor te zijn. That’s where I come in! Elke week bezorg ik je weer een hoop Molinformatie, hopelijk zo ongekleurd mogelijk, om je wat op weg te helpen. Waarom nu op dit moment? Dan heb je nog wat leesvoer om met een klein opfrissertje de aflevering van vanavond in te gaan.

Een lesje Wie is de Mol
Voor ik start met mijn analyse van aflevering 1; een klein toelichtinkje voor de nog-niet-Molkijker. Want als je nog niet kijkt, dan moet je dat NU gaan doen! Goed, tien (semi) bekende Nederlanders reizen af naar de mooiste uithoeken van de wereld. Ditmaal strijkt het gezelschap neer in Oregon, Amerika. Onder deze 10 kandidaten bevindt zich één Mol. En niemand weet wie dit is. Daar waar de 9 kandidaten hun best doen om door middel van opdrachten geld in de pot te krijgen, probeert de Mol de boel stiekem te saboteren, zodat er juist zo min mogelijk geld in de pot komt. Elke week volgt na een aantal opdrachten een test en executie, met vragen over de identiteit van de Mol. Wie deze test het slechtste maakt moet uit het spel. De Mol gaat nooit naar huis. Wie er aan het eind van het seizoen het juiste antwoord kan geven op die ene vraag waar het allemaal draait gaat met al het verzamelde geld dat in de pot zit blij, voldaan en met een glimlach naar huis. En wat die ene vraag dan is? Wie is … de Mol?!

Vlees in de kuip
Oké, hatsekidee, we gaan van start. Wat een spanning en sensatie. Ik slaap er nu al onrustig van. Laten we beginnen met de kandidaten van dit jaar:

Diederik Jekel: wetenschapsjournalist, schrijver, presentator en 32 jaar. Nu al de komische noot en ‘best friend’ in de groep.

Imanuelle Grives: actrice (Celblok H, Vechtershart, Alleen maar nette mensen) en 31 jaar. Is zo gedreven en gefocust dat ze soms haar manieren vergeet. Bewaart haar mollenboekje net niet in haar onderbroek.

Jeroen Kijk in de Vegte: radio-DJ en voice over van 42. Wanneer hij praat denk ik steeds dat ik per ongeluk naar de commerciële ben gezapt.

Jochem van Gelder: onze Praatjesmakers presentator, zanger (oh ja?), heeft drie zoons en is met zijn 53 de oudste van het stel. Je wilt bijna dat hij de Mol is, alleen maar om een Molvraag naar Willem Wever te kunnen sturen.

Roos Schlikker: auteur en journaliste van 41. Als ze niet lacht en/of onder haar neus wrijft liegt ze. Good to know!

Sanne Wallis de Vries: 45-jarige cabaretière en actrice. Is al verdacht om het feit dat ze mee doet.

Sigrid ten Napel: actrice en benjamin van de groep met haar 23 jaar. Een oude ziel en het intellect van heb ik jou daar.

Thomas Cammaert: acteur van 32. Als er een Belg mee doet, dan moet dat de Mol wel zijn.

Yvonne Coldeweijer: musicalactrice, presentatrice en vlogger. Zij was haar tijd ver vooruit, als 30-jarige vlogster. Spring-in-het-veld-achtig typje, die alles geweldig vindt.

Vincent Vianen: 32-jarige choreograaf en danser. Ook al was zijn Molavontuur kort, hij had toch ‘een hele gezellige avond’ met Yvonne. Snoeperd.

Into the woods
Het avontuur begint in een bos, niet ver van Portland. De kandidaten gaan op zoek naar 4 Molbriefjes met een helikopter er op. Deze helikopter brengt je namelijk een stapje dichterbij de volgende aflevering en ook naar Portland. Thomas, Vincent, Jeroen en Roos zijn de gelukkigen. De overige 6 gaan op een wat minder snelle manier naar deze merkwaardige stad. Maar wellicht maken zij van hardlopers doodlopers.

Na een grondige analyse, ook qua lichaamstaal, viel dit me op:

Roos
Zegt dat ze niet zo goed is in dingen vinden. Toch vindt ze het helikopterbriefje. Later zegt ze dat  ze met de klok mee heeft gezocht. Met de klok mee zoeken in een bos.. HOE DAN? Qua zoekactie doet ze wel logische dingen.

Sigrid
Zegt “ik heb het hele bos binnenstebuiten gekeerd”. Lijkt me vrij onmogelijk.

Imanuelle
Heeft naar eigen zeggen overal gekeken, terwijl ze op de beelden vrij recht op haar doel afrent en dus heel veel dingen om haar heen mist.

Thomas
Vindt het kaartje op de grond. Mol, grond..

Yvonne
Rent als een kip zonder kop rond en keek een beetje theatraal en gespeeld om zich heen.

Jeroen
Zegt dat hij als een kip zonder kop door het bos loopt, terwijl hij echt super chill om zich heen kijkt, zich omdraait en dan opeens dat kaartje vindt. Je ziet hem wel lichtelijk opspringen op het moment dat hij het ziet. Dus een vrij logische reactie.

Op naar Portland
De zes kandidaten zonder felbegeerd helikopterbriefje reizen in twee busjes met twee teams van drie naar Portland. Beide teams hebben een briefje, waarop vijf plekken staan waar geld te vinden is. Bij het vijfde adres staat een vraagteken. Diederik komt er als eerste mee dat het vraagteken waarschijnlijk te maken heeft met die ‘akelige, akelige mensen’ die in de helikopter zitten. Touché. Ook vinden ze een telefoon waarmee ze met elkaar kunnen communiceren.

Sanne is de eerste die voorstelt dat haar team naar het vraagteken gaat, maar uiteraard is het andere team het daar niet mee eens. Dan stelt Sanne voor om eerst het geld op te halen en als er tijd over is naar het vraagteken te gaan. Sanne, HET IS WIE IS DE MOL! Iedereen wil het vraagteken.

Maar Jochem slaat terug en fietst er in dat zijn groepje naar het vraagteken gaat.  Wij doen 5 en 4 en jullie 1 en 2 en dan meeten we halfway bij adres 3, zoiets zei hij. Waarop Sanne meteen zegt dat dat haar een goed idee lijkt. Sanne? Net wilde je nog graag het vraagteken en nu sta je hem vrijwillig af! Ook Diederik gaat er in mee.

Dit was ook opvallend:

  • Imanuelle laat non-verbaal blijken dat ze het er helemaal niet mee eens is dat het andere team op zoek gaat naar het vraagteken. Toch laat ze dit verbaal niet horen. Als je iets echt niet wilt dan laat je toch wat meer van je horen..?

Team Heli
De vier met het golden heli ticket (Thomas, Vincent, Jeroen en Roos) gaan een stukje sneller en zijn al in Portland aangekomen. Eenmaal geland zien ze een rode vlag, een verrekijker en een brief hangen. Door goed te speuren vinden ze een locatie (Hawthorne Bridge) en een wachtwoord (Keep Portland weird).

Ze vinden de juiste brug en klimmen naar boven, op weg naar een kistje. Opeens gaan er allemaal katrollen draaien en gaat de brug omhoog. Het is allemaal super magisch en cool. Opeens stond het verkeer van Portland stil voor een opdracht van dat Nederlandse programma Wie is de Mol!

De brug gaat omhoog richting een sleutel, die ze moeten hebben om het kistje te openen. Wanneer het kistje eenmaal open is blinken daar 4 prachtige, groene vrijstellingen. Maar! Voor de oplettende kijker; onder de vrijstellingen ligt een soort pakketje, ingepakt in van dat bruine ouderwetse papier. Geen haan kraait ernaar. Behalve Jeroen. Hij pakt het pakketje uit het kistje en doet er vervolgens eigenlijk niets mee. Waarom? Ik zou echt meteen willen weten wat er in zit!

Ook dit viel op:

  • Voor ze de juiste code vinden ziet Roos door de verrekijker  een wit afgebladderd huisje zonder ramen met daarop de tekst: open here please 353246 46. “Dit is het wachtwoord, hoe duidelijk wil je het hebben” zegt Roos enthousiast. Uiteindelijk bleek dit niet het wachtwoord te zijn. Op de heli stonden de tekens N353NH, waarin dezelfde cijfers voorkomen.  Wellicht is het een link naar haar? Misschien ga ik hier volgende week nog een analyse op los laten.
  • Waarom laten ze het woord aan Roos om te liegen over het vinden van de vrijstellingen? Zij neemt de dirty job op zich, maar kan helemaal niet liegen, met dat gewriemel aan haar neus en haar niet oprechte teleurgestelde blik.

Drie blije Team Heli leden

Geldzoekers
Eenmaal aangekomen in Portland gaan de twee teams van drie op pad om te zoeken naar het geld. Het groepje van Jochem, Sigrid en Yvonne gaat lekker en doet niet veel verdachts, maar het andere groepje met Diederik, Sanne en Imanuelle is inmiddels uitgegroeid tot een grote, collectieve Mol.

Want deze groep mist tot twee keer toe de paal waar het Molenvelopje aan vast zat. Imanuelle loopt er twee maal vlak langs en kijkt ook nog eens om in de juiste richting, maar ziet het envelopje niet. Vervolgens gaan ze op zoek naar een Thais eettentje. Diederik stelt meteen voor om linksaf te gaan, waarop Imanuelle zegt dat ze rechts het woord Thai ziet. Ze herhaalt het nog eens en wijst er zelfs naar, waarop Diederik naar links loopt en zegt “ja, we kunnen het hier even vragen”. En toen opeens scheen Sanne ook iets Thais aan de linkerkant gezien te hebben. Pas bij de derde keer dat Imanuelle nog eens de nadruk op die Thai aan de rechterkant legt gaan ze er op af en doet Sanne alsof ze het envelopje gevonden heeft.

Maar ach, wel 1250 euries in de pot.

Bioscoop Bagdad
Na een gezellige avond waarin Vincent aan Yvonne vertelt dat hij een vrijstelling heeft en er wellicht meer heeft plaatsgevonden zitten de kandidaten aan de ontbijttafel. Roos, Thomas, Vincent en Jeroen worden van het ontbijt weggehaald. De rest van de groep komt later terecht in een super mooie, authentieke bioscoop, genaamd Bagdad. Eenmaal in de comfortabele bioscoopstoelen krijgen ze op het grote scherm te zien hoe Art met de kandidaten praat die een vrijstelling hebben verdiend. De beerput gaat open, de 6 in de bioscoop genaaid. Zoiets.

De vier vrijstellinglovers krijgen de vraag of ze bereid zijn om hun vrijstelling in te leveren voor een groepsvrijstelling. Maar! Wie is de Mol zou Wie is de Mol niet zijn als en nog een stuk of twee addertjes onder het gras zouden zitten. En ja hoor, daar kwam de spreekwoordelijke aap uit de mouw. Die groepsvrijstelling ging alleen maar door als ze alle vier hun vrijstelling in zouden leveren. Roos moest er nog over nadenken (ja, ja). Thomas deed alsof hij er over na moest denken, maar was er duidelijk uit. Jeroen, oftewel Judas – volgens kamergenoot Sanne, zegt het niet te gaan doen. En bij Vincent was het antwoord op al Art zijn vragen bij voorbaat al nee. Nee, nee, nee, nee, nee en nee. Die heeft, ik citeer, ‘niet heel veel lovies en kudos gekregen van de groep’ en zeker niet van Diederik. Hij moest eens weten..

Dan krijgt de groep te horen dat ze met het briefje met het vraagteken het recht hebben verdiend om één vrijstelling ongeldig te maken. No lovies en kudos voor Vincent. En helaas verlaat hij het strijdtoneel.

 

Vaarwel..

Wat verder opviel:

  • Vincent vertrouwt Yvonne, maar zijn vrijstelling wordt meedogenloos afgepakt.

Voorstelfilmpje
Omdat dit de allereerste aflevering van het seizoen was werden de kandidaten nog eens goed aan ons voorgesteld in korte filmpjes tussendoor. In deze voorstelfilmpjes kwamen een aantal verdachte dingen voor:

  • Jochem laat het voorkomen alsof hij helemaal geen kwaliteiten van een Mol heeft. Wat natuurlijk impliceert dat hij het niet zou kunnen zijn. Niets is wat het lijkt..
  • In het voorstelfilmpje van Sigrid zie je haar als actrice in actie en hoor je haar zeggen: weet je waar ik helemaal gek van word? Al dat gelieg en gelul. Zal dit slaan op haar rol als Mol? Ze kijkt in het introfilmpje ook erg verlegen naar beneden. Nu is ze een actrice en kan dit ook gespeeld zijn, maar vanaf nu ga ik meer letten op haar lichaamstaal. I’m watching you, Sigrid!

… zo gedaan
De titel van de aflevering. Zo gezegd, zo gedaan. Laten we er vanuit gaan dat er naar dit spreekwoord wordt gerefereerd. Deze hersenspinsels helpen je wellicht met het leggen van de link naar de Mol:

  • Het is nog niet meteen duidelijk wat het vraagteken is. Sigrid zegt: “misschien komt het later nog wel”.  En zo geschiedde.
  • In de biecht komt Jeroen terug op wat Art zei; hardlopers worden wellicht doodlopers. “Misschien kunnen ze die vrijstellingen nog van ons afnemen”, zegt hij. Zo gezegd, zo gedaan?
  • Yvonne zegt tijdens de test: “ik heb beloofd aan mijzelf om mijn intuïtie te volgen” en dit deed ze bij het invullen van de test. Zo gezegd, zo gedaan!
  • Thomas zegt aan het ontbijt; “zo meteen komt Art, dan wordt alles duidelijk, watch me”. En dat is letterlijk gebeurd. Art kwam, hij vertelde hoe het zat en de kandidaten keken naar Thomas op het bioscoopscherm.

Nog meer hints

  • Portland staat ook wel bekend als The city of Roses. Wellicht een verwijzing naar Roos.
  • Het shirt van Diederik. De uitleg hiervan volgens widm.nl: ‘Diederik heeft 6,02×1023 op zijn shirt staan. Dat is de constante van Avogadro, een fysische constante die de verhouding tussen aantal deeltjes en hoeveelheid stof aangeeft. De constante is gedefinieerd als het aantal deeltjes per mol’. Die meneer avocado heeft het goed bekeken.
  • Onderweg zag je in Portland een glimp van een poster van Sweeney Todd. In deze musical heeft Sanne gespeeld.

Wie stemt op wie?
Yvonne gaat voor Vincent. Ook Thomas en Jeroen vindt ze nog wel verdacht.

Thomas stemt op Roos en Vincent.

Imanuelle heeft Sanne als hoofdverdachte.

Sanne spreidt op Sigrid, Imanuelle en Thomas en baseert deze keuze op de kennis die ze op heeft gedaan met haar vak.

Jeroen stemt op Vincent en ook een beetje op Sanne.

Van Diederik weten we niet op wie hij stemt. Zal hij er uit gaan?

Roos kiest voor Sigrid als Mol.

Sigrid stemt op Sanne, Roos, Vincent & Jochem.

Jochem verdenkt Diederik, Sanne, Roos & Jeroen.

En Vincent kiest voor Thomas, Diederik en Sanne.

Dingen om op te letten de komende afleveringen

  • Lichaamstaal van Sigrid
  • Roos en liegen; onder haar neus wrijven en “als Roos niet lacht dan liegt ze”
  • Uitspraken van Thomas en zijn soapacteurachtige looks, waarbij je jezelf de vraag moet stellen ‘is dit oprecht of is dit geacteerd’?
  • Diederik zegt te gaan letten op wie de Mol is met de volgende gedachte: “eigenlijk kan een Mol zich nooit laten gaan”. Bedankt voor de tip, Died.

#46 Zomer!

Fijn hè, de zomer. Al weet je in Nederland nooit waar je aan toe bent. Regen, zon, wind, hagelstenen, 15 graden, 30 graden. Er is geen pijl op te trekken. Vandaar dat we ons graag verplaatsen naar oorden met zongarantie. Frankrijk, Spanje, Italië. Gezellig met het gezin of met vrienden op de camping, in een hotel of een luxe villa. Massaal trekken we er op uit, omdat het kan en omdat we allemaal van vakantie houden.

Zodra de eerste zonnestralen op ons bolletje neerstrijken verschijnen de Iphone’s, Samsung Galaxy’s en Huawei’s voor het bekende vakantiekiekje. Vervolgens wordt deze voorzien van een filtertje en worden de pareltjes verspreid via Facebook, Instagram en Snapchat. Makkelijk, snel, gebruiksvriendelijk, for the whole world to see. En ikzelf doe er ook gezellig aan mee. Toch was dit vroeger wel een stukje leuker en specialer. Dan had je 1 fotorolletje waar je 30 foto’s mee kon maken en zag je pas weken later, na het ontwikkelen van het rolletje bij de plaatselijke fotowinkel hoe de foto’s waren uitgevallen. Soms onscherp, een vinger voor de lens, die ene foto waar je hoop op was gevestigd totaal mislukt, maar toch was het altijd een spannend en feestelijk moment om het gevulde Kodak envelopje te openen. Daarna werden alle foto’s zorgvuldig gesorteerd, geplakt in zo’n mooi, groot fotoboek en voorzien van de nodige tekst en uitleg. De vakantie werd hierdoor zorgvuldig herbeleefd.

zomer

Een kodakmomentje op het strand

Toch brengen de nieuwe en ‘moderne’ vakantietijden weer hele leuke dingen met zich mee. Zo kan je een verrassingsvakantie boeken. Kies de gewenste vakantie; bijvoorbeeld met zongarantie, een stedentrip of een avontuurlijke reis en alles wordt voor je geregeld. Een week van te voren ontvang je een weerbericht van de onbekende bestemming, zodat je weet wat je zo ongeveer moet inpakken en op het vliegveld wordt de bestemming pas onthuld.

Ook ik heb me laten verleiden tot een verrassingsvakantie via Srprs.me. Super vriendelijke mensen, via een korte chat geef je aan wat je wensen zijn en hoppakee, alles wordt geregeld. Geen rompslomp, uitgezoek, gestress, je hoeft alleen op het aangeven tijdstip met je koffertje op het vliegveld te arriveren en klaar is kees. Binnenkort gaat het gebeuren. Wat is het spannend, maar ook super leuk! Binnenkort volgt een blog met mijn ervaringen. En tot dan; een fijne zomer toegewenst!

#37 Make it a december to remember

december

Terwijl de wereld in brand lijkt te staan gaat het dagelijkse leven gewoon door. Kinderen gaan naar school, we vieren feestjes, gaan naar de supermarkt, posten onze kerstbomen op Facebook en gaan in mijn geval naar een toffe nieuwe baan. Gek hoe dat gaat. Terwijl mijn leven ongestoord door kabbelt merk ik dat ik door alle gebeurtenissen van de afgelopen tijd toch een klein mineurtje in mijn vaak zo majeurklinkende gedachtes doordringt. Ik me zorgen over ons. Over de wisselende meningen, over onrecht, over negativiteit en generalisering. Over tegenstellingen, agressie, opgekropte frustraties en mensen die in een hoekje worden gedrukt. Over vrijheid, over de toekomst, over onbegrip en spijt. En toch is december daar. Een maand gevuld met feest, met familie, met gezelligheid. Een maand om weer wat positiviteit in ons leventje te brengen. Een maand waar ik, ondanks mijn liefde voor de zomer, toch altijd naar uit kijk. En nu de Sint is vertrokken, mijn verjaardag is geweest en Serious Request, Kerst en Oud & Nieuw weer voor de deur staan is het tijd om een vrolijke, kneuterige, mooie top tien samen te stellen, die december weer een beetje jeu geeft. Enjoy!

1) Of All I want for Christmas nu het meest gehate of geliefde kerstliedje is, Jimmy Fallon maakt er wat van! Speciaal voor Felix; Mariah, Jimmy Fallon, The Roots en een heleboel kinderinstrumenten!

2) Kerst is aangebroken. Onder de boom ligt een berg met cadeaus met jouw naam erop. Je hart maakt een bescheiden sprongetje van vreugde. Eindelijk is het zover! De cadeaus mogen geopend worden! En voor je het weet heeft zich een woud met ongevraagde cadeaus voor je uitgespreid. Foute kerstsokken, chocolaatjes die je niet lust, een zoveelste set geurstokjes/geurkaarsen/geurbranders die je elk jaar voor kerst, verjaardag en sint ontvangt. Goed, je snapt hem. Maar hoe leuk is het om iemand eens een cool useless cadeautje te geven. Zie hier de useless box. Een totaal nutteloos object, maar wel heel hilarisch en ook nog eens het middelpunt van je volgende feestje!

3) Adele is terug en hoe! Hier een overzicht van de leukste parodieën op haar hit Hello

4) Elk jaar kijk ik weer uit naar Serious Request, een actie waar ik me elk jaar weer voor inzet en die elk jaar weer bijdraagt aan mijn kerstgevoel. Bij deze een leuke, fijne, grappige, jolige compilatie van Serious Request een aantal jaar geleden! En vergeet niet heel veel geld te doneren voor kids in oorlog en conflict, zodat ze ondanks oorlog, verdriet, pijn en gevaar weer naar school kunnen gaan en kunnen werken aan een toekomst.

5) Kerstfilms. Als sinds ik een klein Lizetje was werd ik super blij van alle fijne, mooie kerstfilms, die vaak elk jaar weer herhaald worden en die je dus al zo’n 100 keer gezien hebt. Mee blèren met The Sound of Music, weg zwijmelen bij Love Actually, grinniken bij The Grinch, uitkijken naar morgen met Annie, een eigentijdse versie van Jingle Bell Rock bij Mean Girls. Al deze films zorgen elk jaar weer voor datzelfde vertrouwde kerstgevoel. Hier een kort lijstje van films, niet zozeer verbonden aan kerst, maar die wel de kerstspirit, een liefdevol verhaal, een lach en een traan en een klein beetje sentiment bevatten: Hector and the Search for Happiness, The Second Best Exotic Marigold Hotel, Brave, Philomena, The Motorcycle Diaries, The Secret Life of Walter Mitty, Life of Pi, About Time, Saving Mr. Banks.

6) Ik hou van Jamie Oliver en ik ben gek op pavlova, dus een betere combi kan je niet wensen voor deze kerst. Ik weet in ieder geval wat mijn kersttoetje wordt!

7) All I want for christmas is… an ugly christmas sweater.. Koop er een of fabriceer zelf een trui voor je gekste vriendin of een leuk familielid. Koop een goedkope, lelijke trui en naai er strikjes, belletjes, kerstbomen, glitters en nog meer foute kerstmeuk op. Pak hem in, doe er een strik om heen en tadaaaaa; een prachtig, zelfgemaakt kerst cadeau! Het leukste is misschien nog om de ander ook een lelijke trui voor jou in elkaar te laten flansen en samen te shinen tijdens het kerstdiner!

8) Grinnikend bekeek ik de leukste kerst-9gags.

9) Ik word ook altijd erg blij van mijn favoriete kersthit van Slade !

10) De top 2000 heeft een nieuwe nummer 1. En hoewel ik graag mijn favoriete band Queen op 1 had willen zien staan denk ik dat de plaatsvervanger er een is die de wereld écht nodig heeft. Beluister hem hier.
Hopelijk heb je nu een glimlach op je gezicht J. En wat ik hoop, voor nu, voor december, voor 2016 en voor de verdere toekomst is dat we samen kunnen zorgen voor een positieve vibe. Dat we problemen oplossen, genieten van de mooie momenten en dat we samen sterk staan. Laten we verdeeldheid verdrijven en samen toewerken naar een positievere wereld. Waar we veilig over straat kunnen lopen, waar het niet maakt hoe je er uit ziet of waar je vandaan komt, waar we samen tevreden kunnen zijn.  Make it a december to remember!

35# De zomer voorbij

autumnhalloween
Het koude weer is al een tijdje geleden ingetreden. Donkere wolken trekken voorbij mijn eens zo zonnige balkon. Tans vervagen, wallen komen op, snotneuzen druipen aan de lopende band, de labello stick doet weer dienst, de eeuwige zwartenpietendiscussie lijkt nooit te zijn weggeweest; die druilerige tijd van het jaar is écht begonnen. Vorige week leek het nog alsof die twee weken herfst meteen hebben besloten winter te worden. Het leek alsof de herfst even niet had opgelet en de winter was voorgedrongen. De eerste sneeuw werd al besteld en bezorgd, dus de zogenaamde ‘herfstjas’ maakte meteen plaats voor de dikke wintercoat. Het is die tijd van het jaar dat ik denk rewind en freeze! Terug naar die fijne zonnige dagen. Hoe is het ineens zo snel winter geworden? Waar komt dit lage drukgebied vandaan? Natuurlijk is dit allemaal wat overdreven en gelukkig is het zachtere herfstweer weer terug gekeerd, maar door die ene koude week is de tijd in mijn beleving voorbij gesjeesd. Tijd voor wat shortterm wintervoorbereidingen!

Maak je huis winterproof

Om alvast voorbereid te zijn op de naderende winter is het misschien een goed idee om te starten met de nodige winterpreparations.

  • Schaf knuffeldekens, onesies, wollen wintersokken en fluffy sloffen aan voor de knusse momentjes op de bank.
  • Hello, tochtstrips, tochtrollen en dikke gordijnen. Maak je huis tochtvrij!
  • Sluit aparte ruimtes af en hou zo de warmte binnen.
  • Zorg voor wat extra gezelligheid en warmte met behulp van kaarsjes.
  • Verander je zomerdekbed naar een winterdekbed of dek jezelf extra toe met fleecedekens.
  • Koudenvoeten syndroom; trek sokken aan in bed. Works for me!
  • Zorg voor een warme badjas voor de oversteek van bed naar bad, want wat een narigheid is dat!
  • En voor de vrijgezellen onder ons; zoek een nieuwe vlam die je warm knuffelt. Altijd fijn.

Hou grip op die winterdip

Vorig jaar schreef ik een uitgebreide blog met tips voor het voorkomen of verdrijven van de welbekende winterdip. In het kort kwam het op het volgende neer:

Tip 1: Zoek de zomer op in de winter
Tip 2:
Wees fit en gezond
Tip 3:
Zoek zoveel mogelijk natuurlijk licht op
Tip 4: Omarm de kou en buit het fijne van de winter uit
Tip 5:
Do more of what makes you happy
Tip 6:
Check het mapje ‘Grip op je winterdip’ op mijn Pinterestpagina

Lees de volledige blog hier terug en zorg voor een positieve vibe!

Look the part

Nu de kou ons heeft overvallen is het tijd voor de winterkledingcheck. Wat heb ik in mijn wintervoorraad? Is het nog toonbaar? Heb ik nog wat nodig? Waarschijnlijk is dit alleen al een excuus om te gaan shoppen. Wellicht heb je iets aan de volgende tips:

  • Wat betreft de kleuren voor de herfst- en wintercollectie van 2015 heeft Fashionchick een uitgebreid kleurenpalet opgesteld. Ik word zelf heel blij van donker blauw, paars en pastel en zet mijn vraagtekens bij het heftige oranje. Gaan wij dit rocken, dames?
  • Op zoek naar hippe, warme wintervesten? Kijk dan even op de website van My Little Shop. Ze hebben er vesten in allerlei soorten, kleuren en maten voor een zacht prijsje.
  • Heb je een wat gevuldere portemonnee ontdek dan Granny’s Finest. Oudere dames breien samen met jonge ontwerpers hele mooie sjaals, mutsen en wanten. Zo hou je de breiende oma’s bezig, haal je ze uit hun sociale isolement en draag je daarnaast ook nog eens een super hippe, uit liefde gebreide sjaal.
  • En voor het betere winterwerk kan je bij Sacha terecht voor een paar stoere biker boots.

Andere aangename aanschaftips voor een fijne winter

Er zijn nog zoveel meer leuke dingetjes in de winkels die de wintertijd gegarandeerd zullen verbeteren. Eerlijk gezegd kijk ik nu al uit naar pakjesavond en de kerstboom, maar voor het zover is ben je ook hier wel even zoet mee:

  • Je maakt mij altijd blij met Rituals. En ik kan me zo voorstellen dat je met deze badschuim een heel relaxt badmomentje zult beleven.
  • Niet lang geleden opende er een toffe, nieuwe winkel in het centrum van Den Haag. Søstrene Grene; een luxere Flying Tiger met Ikea twist, gevuld met leuke hebbedingetjes op het gebied van wonen en DIY. Zo kocht ik er een fijn thermoskannetje in meeneemformaat met gezellige printjes (€6,98, zo’n fijn, gek bedrag). Je vindt deze leuke winkel in de Spuistraat, schuin tegenover V&D.
  • Wát ben ik blij met mijn warme sloffen van Accessorize. Helaas is deze kleurrijke winkel uit Nederland verdwenen, maar via de Britse site kan je je nog te goed doen aan de sloffencollectie.
  • Ben je een zoetekauw en wil je werken aan je warme winterpensje ga dan naar de foodafdeling van Marks & Spencer. Daar vind je van alles op het gebied van koekjes, snoep, chocola en taart. Wat een ge-wel-di-ge plek! Vooral de Carrot Cake raad ik aan. Ik krijg er nu al trek in!

Samen verslaan wij die winterblues en gaan we volgend jaar tevreden de lente in! En oh ja! Vergeet niet dat vannacht de klok een uur terug gaat. Dat wordt lekker slapen!

33# Squeeze your lemons

Soms zit het leven even niet mee en gebeuren er dingen die je verdrietig, boos, angstig of gewoon een beetje down maken. Helaas kent iedereen wel zulke momenten. De crux zit hem in het overwinnen van pijn of verdriet. Om ervoor te zorgen dat je jezelf weer terug vindt en het zonnetje in jou weer gaat schijnen.

Eerder schreef ik al over het klimmen uit een diep dal, maar omdat ik recentelijk tot nieuwe inzichten ben gekomen besloot ik deze nogmaals jullie te delen. Het is immers iets van alle tijden, dus een beetje herhaling kan geen kwaad.

Het begon allemaal met een liedje van Douwe Bob. Hij zong: “when life gives you lemons you just put them in your hand and squeeze”. Mooi gezegd, maar niet altijd makkelijk gedaan. Want sommige ‘lemons’ zijn nu eenmaal ‘hard to squeeze’. Toch heeft hij gelijk. Dingen gebeuren nu eenmaal, verwacht of onverwacht. Hoe jij ermee omgaat bepaald voor een groot deel hoe iets uitwerkt. En ook al is het soms heel moeilijk, toch denk ik dat iedereen, misschien soms diepverscholen, de kracht heeft om met hoop, geduld, geluk en een klein beetje hulp er weer boven op te komen.

Ook ik val, net als ieder ander, zo nu en dan ten prooi aan pijn of verdriet. En om de lezers die dat kleine steuntje in de rug op dit moment nodig hebben een beetje op weg te helpen, deel ik graag mijn bevindingen en ervaringen met jullie. Bij deze mijn ‘Lemonade’ die mij in de afgelopen tijd heeft geholpen om na een moeilijke periode weer op te krabbelen.

lemons

 

1. Praten

Stap 1 is het bespreekbaar maken van je probleem. Praten over nare dingen draagt bij aan het verwerken ervan. Ten minste, dat is wat ik heb ervaren. Opkroppen en verzwijgen resulteert later in een uitbarsting. Een vaak groter verdrietmoment dan het in eerste instantie was.

Hoe meer je over moeilijke dingen praat des te makkelijker het wordt om het een plekje te geven. Wend je tot een persoon die je vertrouwt, want een échte vriend of vriendin luistert naar wat je te zeggen hebt.

2. Zoek veilige havens

In een moeilijke periode merk je dus vaak wie echte vrienden zijn. Ze staan bij je voor de deur met een bak chocola, sturen je liefdevolle en geruststellende berichtjes en zorgen ervoor dat je genoeg eet, slaapt, leeft en lacht. Niet al te onbelangrijk. Ook familie speelt hierin vaak een grote rol. Inmiddels kennen ze je al hun hele leven en dus weten zij vaak maar al te best hoe je je wel of niet voelt. Zoek ze op, laat je knuffelen, kijk films, bak taarten en lucht je hart.

Voor mij spelen herinneringen aan vroeger ook een grote rol in het creëren van een veilig gevoel. Ik smul van het ophalen van mooie herinneringen. Ik kijk graag naar foto’s van vroeger. Ik leef van het bezoeken van plekken waar ik altijd al graag kwam. Het brengt je even terug naar een tijd waarin je leven even zorgeloos was of waar je houvast vond.

Gelukkig werd deze zomer voor mij een feest van herkenning. Ik ging namelijk met mijn familie naar ons favoriete plekje in Zuid-Frankrijk. Alle zomers van mijn jeugd bracht ik door in een heel klein dorpje in the middle of nowhere. En na heel veel jaren kwamen we dit jaar weer terug. Jeugdherinneringen ophalen, een fijn gevoel, een kraakhelder riviertje omgeven door rotsen waar je van af kunt springen, blije familieleden, marktjes, sun and fun, de geur van bamboematjes, geitenkaas, citroentaart, merengue (nee, niet de dans), gezelligheid, best friends, Paris (oui, oui), een blauwe hoed kopen, Harrie Jekkers luisteren in de auto, oftewel ik voelde me weer helemaal zoals vroeger; zorgeloos, veilig en uitgerust.

3. Leuke dingen doen

Leuke dingen doen helpt om jezelf even terug te vinden en alle misère te vergeten. Dus ga er vooral op uit! Bel je toffe vrienden en familieleden en doe iets waar je blij van wordt.

Deze zomer was ik bijvoorbeeld twee keer op de Parade te vinden. Want als je iets doet, moet je het ook goed doen. De Parade is voor mij het fijnste theaterfestival van Nederland. Het sfeertje is altijd goed, ik kom er altijd met een glimlach vandaan en omdat ik er vorig jaar vrijwilligerswerk deed voelt het als thuiskomen.

Het waren twee dagen vol lol, gezelligheid en hilariteit. Kotsend uit de zweefmolen komen (want zweven is leven), zelf poffertjes maken, je weer even helemaal 16 voelen en op de foto gaan met Voice-kandidaat Guus Mulder (en eigenlijk niet durven), weg zwijmelen (bij Guus Mulder), chillen in het zonnetje, ploeteren door de regen, ‘neuken is voor meisjes’ (vraag dat maar aan Alex Klaassen en Henry van Loon), blijven tot het einde, weggestuurd worden door de beveiliging en nagenieten met zweeffoto’s en sterke verhalen. Voor mij, als kunst- en cultuurgezind persoon, draag die dosis artisticiteit en vriendschap heel erg bij aan een super fijn gevoel.

4. Put it in writing

Je gevoelens opschrijven en dus uitdrukken in woorden hoe je je voelt zet wat zaken op een rijtje. Je gevoelens van je afschrijven draagt bij aan een stukje verwerking en daarmee reflecteer op hetgeen dat gebeurd is.

Ben je niet zo’n schrijver? Dan zijn er altijd andere manieren om hetzelfde te bewerkstelligen. Zing erover, uit je gevoelens op een doek, ga sporten, fimo-klei een asbak, zolang het je maar helpt om de boel een beetje te relativeren en te verwerken.

 5. Muziek heelt

 Muziek luisteren, heel hard meezingen, lekker melodramatische, zielige liedjes opzetten; voor mij helpt het echt! Ook ik maak me soms schuldig aan het dramatisch mee blèren met een tranentrekkertje.

Het beleven van muziek (en alles er omheen) kan me een duwtje in de goede richting geven. Een tijdje geleden was er Parkpop, het grootste gratis festival van Europa. Elk jaar is het weer thuiskomen daar in dat mooie Zuiderpark. Daar ging ik. Lekker op pad met mijn gekste buddy, op zoek naar Bert en Ernie ballonnen, keihard meezingen, sympathy votes for Fransje Bauer (ok, tien minuutjes dan, inclusief oh, oh Den Haag), suikerspinnen eten en een boel gegiechel. Het was een fijne dag.

 6. Even los gaan

Soms is het ook goed om je even helemaal te laten gaan. Even flink schreeuwen, je uitleven op een boksbal of letterlijk even los gaan op de dansvloer.

Na a hell lot of time ging ik weer eens uit met mijn vriendinnen Roxanne en Kim. Ik ben eigenlijk niet echt een uitgaansmens. Ik vind het gezellig om met vrienden te eten, naar de bioscoop te gaan, gezellige dingetjes te organiseren, maar uitgaan doe ik niet zo vaak. Ik zit net zo lief lekker op de bank met een leuk filmpje. Iedereen heeft dat vast weleens. Dat je ergens naar toe gaat waar je van te voren misschien niet zo heel veel zin in hebt, maar als je er eenmaal bent vindt je het toch wel leuk.

In dit geval had ik er wel veel zin in. Ik bedoel, als je elkaar niet zo vaak ziet maakt het eigenlijk niet zoveel uit wat je doet, want alles is altijd leuk en gezellig. Daar stonden we dan. Drie oververmoeide meisjes die niet toe gaven aan het aanlokkelijke bed, maar besloten de stad in te gaan. Dat was immers het plan en plannen zijn er om nageleefd te worden. Na een heftige rendez-vous met Magic Mike (XXL wel te verstaan) en een heleboel flauwe grappen over dry humpen werd het tijd om de dansvloer op te gaan. Het werd een avond vol oneliners, die niemand begrijpt, maar elke vriendengroep heeft. Een aaneenschakeling aan hilariteit en flauw gegeit. Je kent het wel, zo’n avond waar nog jaren over gepraat gaat worden. Iets waar je altijd met een glimlach op terug zal kijken. Een goed moment. Afijn, je had erbij moeten zijn.

7. Zuur kijken mag ook

Het doen van leuke dingen helpt je om verdriet of pijn even achter je te laten en weer even jezelf te zijn. Toch moeten de negatieve gevoelens niet genegeerd worden, het mag er best zijn. Zonder acceptatie helen worden niet, dat is wat ik geleerd hebt. Dus stop het niet weg! Soms mag je best eens huilen, schreeuwen of je ellendig voelen. Dat lucht op.

 8. Nu is het klaar

 Het is heel makkelijk om in een hoekje te gaan huilen, jezelf op te sluiten of nergens zin in te hebben. Het is iets waar je snel in blijft hangen en dus is het op een gegeven moment tijd om jezelf eens streng toe te spreken.

Dan zeg je tegen jezelf iets van; “nu is het klaar!”, “doe even normaal!”, “get over it”, en dan doe je net alsof er niets aan de hand is en ga je door met leven.

Een beetje toneelspel, maar het werkt.

9. Let it go, let it gooooo

En dan na een korte of lange periode van reflectie en verwerking is het tijd om het los te laten. Om een hoofdstuk af te sluiten. Wanneer dat moment van los laten is aangebroken is bij iedereen anders. Sommigen zetten iets zo opzij en anderen ploeteren jaren voort. Zolang dat moment maar ooit arriveert!

10. Back to my old self again

Het klinkt heel cheezy om te zeggen, maar van elke ervaring, positief of negatief, neem je iets mee voor in de toekomst. Alles is een leerproces. Je leert wat over jezelf, over anderen, over de keuzes die je maakt en dat dat helpt dan weer mee in hoe je de volgende keer zult handelen wanneer hetzelfde zich voor doet.

Praat erover, schrijf erover, zing erover, maar druk het niet weg. En met wat hulp, wat plezier en af en toe een strenge preek of een doortastende vriend of vriendin kom je er vast boven op. “Happiness can be found even in the darkest of time, if one only remembers to turn on the light”. Ook deze wijze woorden van onze magische Perkamentus deelde ik al eerder. Toch omvat dit nog precies wat ik wil zeggen. Citroenen persen, het licht aan doen, het komt natuurlijk op hetzelfde neer. Maar het zijn juist die lijfspreuken die je kunnen aanzetten tot het daadwerkelijk ondernemen van actie. Dus bij deze. Douwe Bob zal trots op me zijn.

Nog benieuwd naar Douwe’s citroenen? Luister dan naar dit mooie liedje.

32# Een ode aan de woeste steunpilaar van ons vakantiebestaan

Nu de zomervakantie voor de deur staat en het zomerse weer eindelijk ons koude landje heeft bereikt wordt het tijd voor wat zomerse vibes! Het wordt tijd voor een ode aan de meest internationale, zomerse vakantie-vibe plek van ons kleine, fijne landje; Schiphol!

Ik hou van Schiphol. Schiphol staat gelijk aan vakantiegevoel. Ik word er altijd blij, soms gelukkig zelfs! Ook als ik niet op vakantie ga. Een tripje met de trein langs Schiphol maakt de lange reis altijd goed. Ook al brengt de trein mij naar Groningen, Hengelo, Sneek of Amsterdam Bijlmer Arena, een korte stop @ Schiphol Plaza verzacht elk reisleed. Het geluid van rollende koffers op de gladde vloer, lachende mensen, gebruinde mensen, camera’s, gezinnetjes, regen tikkend op het dak, de geur van de kleffe Burger King ontbijtjes; het maakt niet uit wanneer ik er ben, elk bezoekje aan de luchthaven voelt zonnig aan.

Mijn meest favoriete aangelegenheid op het Amsterdamse vliegveld is toch het moment dat ik zelf op een vliegtuig stap. Het liefst ben ik er dan ’s ochtends vroeg, want dat betekent dat je nog wat aan je dag hebt op de bestemming. Rond een uur of zes, bij het krieken van de dag, is het lekker rustig en zijn alle winkeltjes net open. Je kunt ongestoord je wallen tentoonstellen in de cafeetjes en zithoekjes, tussen de andere – vaak nog ergere – wallen of slapende mensen. Ook biedt dat ‘Schipholmomentje voor jezelf’ mij de kans om mijn traditie in stand te houden; het kopen van een tijdschrift. Gek eigenlijk, ik doe dat altijd. Of ik het tijdschrift nu wel of niet lees, toch sluipt het er telkens weer in; gewoontes en tradities.

En tja, dat is nog niet alles! Dit is nog meer mooi, menselijk en tof aan onze nationale trots:
De welbekende vriendelijke vrouwen omroepstem, duty free, piloten met hordes stewardessen achter zich aan (net als in de film), sealbags, liefdevolle verwelkomingen, hartverscheurende afscheidsmomenten, bagagekarretjes, oude mensen die vervoerd worden in semi-golfkarretjes, de ‘mind your steps’ bij elke loopband, slapende mensen in alle hoeken van het pand, vrouwen in nette pakjes met opgestoken haar, mannen beladen met de handbagage van zijn vrouw (en dochters), vliegtuigslurven, bagagebanden, hoge ramen en plafonds, allerlei verschillende nationaliteiten, talen, geuren en kleuren, vrolijke mensen, gestreste mensen, vermoeide mensen, jong, oud, de enorme afstanden, een plek waar de wereld samen komt.

Best wel shit dat ik binnenkort vanaf Rotterdam – The Hague Airport vlieg…

#31 I have been Wooed!

thewoo
Na deze week in een luxe positie gemaneuvreerd te zijn met een bombastische voorstelling van Yamato, verschillende etentjes, een rondleiding door beeldentuin Clingenbosch én een cultureel / historisch bezoek aan de musical Soldaat van Oranje werd het tijd voor ‘something completely different’. Hoewel ik denk dat mijn zaterdagavond niet per se John Cleese’s cup of tea geweest zou zijn, viel het voor mij zeer positief uit! Er stond namelijk bezoekje aan The Woo op het programma. Het beloofde een spectaculaire avond te worden, gevuld met fashion, foodart & music. En aangezien deze drie componenten stuk voor stuk in mijn straatje liggen kon het eigenlijk al niet mis gaan.

Het begon als een normale zaterdagavond in mijn mooie stad aan zee. Den Haag, stad van kunst en cultuur, een uitgelezen plek voor een avondje cultureel vermaak. Hakjes klikten op de keitjes die een pad vormden naar de Nieuwe Kerk. Prachtige Afrikaanse printjes, hoeden, hipster baarden, jong en oud; de entree, zaal en catacomben van de kerk waren gevuld met een diversiteit aan mensen.

Eenmaal plaatsgenomen keek ik mijn ogen uit. De entourage van de kerk uit 1656 met haar prachtige houten balken, hoge gewelven, kerkbanken en kunststof schermen (die dienen voor een optimale akoestiek) werd versterkt door een kleurrijk lichtplan. Een kleurrijke avond met een kleurrijk publiek.

De avond begon met een lied gezongen door presentator Jordy, lid van de popgroep Adlicious en minstens zo kleurrijk als de kerk en het publiek. Vol enthousiasme vertelde hij over de avond die zich langzaam voor ons zou ontvouwen. Yannick Hiwat, geniaal violist en verkozen tot ‘Duvel Vibes Soul & Jazz talent’, trad aan. Vol passie stroomde verschillende vioolklanken uit zijn instrument. De muziek laveerde van melancholische naar opgetogen, vrolijke klanken en vervolgde zijn weg naar andere geluiden die ik nooit eerder uit een viool hoorde komen. Samen met de setting en het gekleurde licht dat reflecteerde op de schermen die boven in de kerk hingen zorgde het geheel voor een intens en mysterieus optreden dat best nog even door had mogen gaan.

Na dit muzikale hoogstandje volgde de collectie van mode ontwerpster Tessa Wagenvoort. Langzaam kwamen de modellen de ruimte binnen, belicht door het kaarsje dat ze vast hielden. Zwierende kledingstukken met blauw- en oranjetinten waren sierlijk gedrapeerd om de lichamen van de modellen. De zelf geprinte stoffen in combinatie met de lichte, bijna zwevende eigenschappen deden me denken aan druppels die rimpels in het water veroorzaken, aan het blauw van de zee en de kleur van koraal; een magisch geheel.

Het werd tijd om even wakker geschud te worden door Lady Shayna; een muzikaal talent, gekroond tot muziek ambassadrice van Rotterdam. Jazz, hiphop, rap, soul, pop, ik hoor het allemaal terug in haar catchy liedjes. Een klein meisje met een enorme stem én een hele eigen kledingstijl. I love it!

En ja.. Als eetliefhebber zat ik toch stiekem ook een beetje te wachten op de foodart van de Creative Chef. Wat zal het zijn? En wat is dan precies de art component? Erg lang hoefde ik gelukkig niet te wachten, want in de pauze stond het allemaal al klaar. De foyer van de kerk was gezellig ingericht met een paar standjes met kleding en een polaroid photobooth in ouderwetse stijl. Mooi opgemaakte, kleurrijke bakjes met allerlei soorten dungesneden groenten, eetbare bloemetjes en een overheerlijke dressing stonden uitgestald op een groot bewegend en beschilderd doek. Aan weerszijden waren schilderijen opgemaakt met opgekrulde stengels van witte chocola, waar mango- en bosvruchten saus overheen was gesprenkeld. Stukjes fudge, vijgentaart, gedroogd fruit en cake-achtige koekjes maakten het zoete geheel tot een waar feestje.

Na dit smakelijke intermezzo vervolgde de Woo-reis zich en belandden we aan bij het optreden van de zwangere Ntjam Rosie, onder andere bekend van haar optreden bij DWDD en bij het North Sea Jazz Festival van 2011. Trots vertelde ze over haar liefde voor haar geloof en dit maakte haar prachtige stemgeluid nóg bijzonderder door het decor van de kerk en de preekstoel als backdrop. Haar stem kabbelde als een kalm beekje, dat langzaam door het muzikale landschap heen gleed. Mooi en puur en niet teveel poespas.

De creaties van Annemarije van Harten vormden het volgende uitstapje. Kledingstukken met als basis het model van een blouse, gepaard met mooie, over de schouder gedrapeerde capejes, losse kraagjes en kunstzinnig gemaakte kussens. Het geheel deed mij denken aan de jurkjes van de Franse meisjesschool Beauxbatons uit De Vuurbeker van de Harry Potter-serie. Heel elegant en vrouwelijk, met een twist. Een mix van fashion en design.

Het muzikale toetje van de avond werd verzorgd door The Voice UK deelneemster J. Mary Cooper. Een echte powervrouw met een enorme stem, die naast eigen liedjes ook Cry Baby van Janis Joplin en Think van Aretha Franklin door de kerk schalde. Wat een mega stem! En wat een mega avond! I had a blast. En mocht je binnenkort een aankondiging van een volgende Woo-editie voorbij zien komen? Aarzel niet en koop een kaartje! Je zult er zeker geen spijt van krijgen!

#30 Even wennen

Na een tijdje radiostilte ben ik weer terug. Ik neem aan, dat je als mijn vorige blog hebt gelezen, je waarschijnlijk wel begrijpt dat dat komt door het onderwerp van blog #29. Na heel veel geklus werd het tijd om in te trekken in mijn nieuwe crib. Samen met het allerbeste klusteam toverden we een leeg, doch vrolijk gekleurd huis, om in mijn gezellige, Lizette-achtige huisje zoals het nu is.

Familie hielp mee, vriendinnen kwamen langs om pannenkoeken te eten en neer te ploffen op de bank voor een avondje Songfestivalvermaak. Zojuist bezocht ik de geweldige voorstelling Bakuon van Yamato. Samen met mijn vader betrad ik het vertrouwde Lucent Danstheater, dat binnenkort ook een nieuwe thuishaven zal krijgen in Scheveningen. Japanse trommels, spierkracht, humor, van heel klein naar heel groot, klepperende trommelvliezen; oftewel het was een geweldige belevenis! Het publiek trommelde mee, de enthousiaste Japanners lachten ons toe met hun beste animé glimlach, een enorm applaus, een drankje, gezelligheid, het was duidelijk; de avond kon eigenlijk niet stuk.

En nu zit ik in mijn nieuwe huis. Thuis. Ik hoor de buren, de straat, de tram die langs dendert. Een gezellig kaarsje aan, vreemde geluiden, een nog vreemde plek gevuld met mijn spullen. Een vreemde plek, waarvan elk hoekje, elk plintje, elk stukje behang of elk stukje verfwerk is geïnspecteerd door mijn kritische oog. En toch.. Toch moet ik, ondanks de gezelligheid, ondanks mijn spullen, de fijne bovenburen en de gevulde koelkast, toch nog even wennen. Gelukkig heeft Brigitte Kaandorp hier een clichématige spreuk voor:

Heus!

28# Spring vibes, good vibes


De lente is aangebroken! En naast de nodige niesbuien en kriebelende oogjes ben ik super blij dat het mooie weer is wedergekeerd. Zodra ik buiten stap voel ik de lente gewoon in de lucht hangen. And it feels good! Krokussen piepen op in de stadsparken, het steeds warmer wordende zonnetje straalt trots aan de hemel, blije gezichten lachen me toe op de volgepakte terrasjes; wat kan het leven soms toch mooi zijn.
Op de een of andere manier brengt de lente een hele frisse wind met zich mee. Het leven ziet er wat zonniger uit, cutiepie flamingo truien schuiven  voorbij en tijdens een kort wandelingetje verschijnt het ene na het andere lentenummer in mijn hoofd. Ook tijdens de uitzending van DWDD van afgelopen maandag vierden Matthijs en Giel het begin van de lente onder het genot van een knap staaltje lentemuziek. En tijdens dit fijne muzikale intermezzo borrelde een ultieme lente song in mij op.
Blote voeten in het warme gras, een zacht briesje, priemende zonnestralen op mijn gezicht. Het perfecte moment, samen met Jamie’s warme, rauwe stem. Meer heb ik niet nodig.
Waarschijnlijk heb jij ook zo’n liedje, waarbij je het gevoel krijgt alsof het lentezonnetje van binnen gaat schijnen. Grijp dat gevoel, stop het ergens in een laadje tussen je mooie herinneringen en haal het eruit op het moment dat je het nodig hebt, want wellicht is dat ene mooie geluksmomentje in de lente wel jouw key to success.

26# Every day is beautiful

“Klagen is typisch Nederlands”, las ik laatst. Ja.. soms vraag ik mij ook af wat Nederlanders nu precies hebben met klagen. We doen het aan de lopende band, vinden het fijn om kritisch te zijn, willen voor een kwartje op de eerste rij zitten en klagen vervolgens als dit niet kan. Regen, luidruchtige buren, vervelende leidinggevenden, zodra iets ons niet zint schrapen we onze keeltjes en schromen wij niet om de nodige negatieve kreten richting vrienden, familie, collega’s, nietsvermoedende voorbijgangers en andere mogelijke praatpalen te blazen. 

Die klaagcultuur lijkt inderdaad in onze maatschappij ingebed. Toch probeer ik, ondanks allerlei grote en kleine tegenslagen, zo positief mogelijk in het leven te staan (ook al is het soms ook echt even lekker om te klagen). Het lukt natuurlijk niet altijd, maar het voelt in ieder geval goed om optimistischer in het leven te staan. 
Kort geleden zag ik een stukje op tv over een hele inspirerende vrouw. Alice Herz-Sommer, een op het eerste gezicht vrolijke, actieve en krachtige vrouw van 109. Ooit was Alice een beroemd pianiste. Ze inspireerde menig persoon tot het spelen van dit prachtige instrument. Toch schuilde er, bizar genoeg, achter die glimlach een ingrijpend en duister verleden. Want ten tijde van haar dood, begin 2014, was zij de oudste overlevende van de Holocaust.
De talentvolle Alice werd in 1903 geboren in Praag. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd ze, als Joodse, naar concentratiekamp Theresienstadt getransporteerd. Haar liefde voor de muziek hielp haar letterlijk door de oorlog heen, want zolang de nazi’s zich vermaakten met haar muziek werd Alice niet naar de gaskamers gestuurd.
Na het zien van onderstaand fragment bleven haar stralende glimlach, haar All Stars, haar professionele pianospel en haar levenslust lang in mijn hoofd ronddwalen. ”Every day in life is beautiful, every day is beautiful” zei ze. Mijn optimistische levensstijl smulde ervan.

Het tumultueuze leven van Alice Herz-Sommer werd samengevat in de documentaire “The lady in number 6: Music saved my life”. In 2014 won deze documentaire een Oscar voor beste documentaire.


Sindsdien is Alice voor mij het boegbeeld van positiviteit en levenslust. Een steuntje in de rug als het leven tegen zit. Eigenlijk denk ik dat in ieder van ons een beetje van Alice schuil gaat. Een stukje positiviteit, een stemmetje dat ons vriendelijke toespreekt en ons door moeilijke situaties heen helpt. We hebben dit stukje alleen nog niet allemaal gevonden. Gelukkig is het nooit te laat voor verandering, vind ik. Want hoe mooi zou het zijn? Om alle ellende achter je te laten en te leven met een glimlach van oor tot oor 🙂 .