#45 Schoonheid

Ik hou van praten. Ik hou van schrijven. Ik schrijf soms ellenlange lappen tekst, kan uren aan de telefoon hangen en lijk soms nooit uitgepraat. Maar soms, soms hoef je eigenlijk niets te zeggen. Soms spreekt iets al van zichzelf.

Een voorbeeld is het volgende liedje. Ik ken het eigenlijk nog niet zo lang, maar toen ik het voor het eerst hoorde was ik zo ontroerd dat ik niets meer kon uitbrengen. Het was van zo’n ongekende schoonheid dat ik niet kon omschrijven hoe mooi ik het vond.

En dit liedje wil ik graag met jullie delen. Hopelijk voel je hetzelfde als ik voelde toen ik het voor het eerst hoorde.

#31 I have been Wooed!

thewoo
Na deze week in een luxe positie gemaneuvreerd te zijn met een bombastische voorstelling van Yamato, verschillende etentjes, een rondleiding door beeldentuin Clingenbosch én een cultureel / historisch bezoek aan de musical Soldaat van Oranje werd het tijd voor ‘something completely different’. Hoewel ik denk dat mijn zaterdagavond niet per se John Cleese’s cup of tea geweest zou zijn, viel het voor mij zeer positief uit! Er stond namelijk bezoekje aan The Woo op het programma. Het beloofde een spectaculaire avond te worden, gevuld met fashion, foodart & music. En aangezien deze drie componenten stuk voor stuk in mijn straatje liggen kon het eigenlijk al niet mis gaan.

Het begon als een normale zaterdagavond in mijn mooie stad aan zee. Den Haag, stad van kunst en cultuur, een uitgelezen plek voor een avondje cultureel vermaak. Hakjes klikten op de keitjes die een pad vormden naar de Nieuwe Kerk. Prachtige Afrikaanse printjes, hoeden, hipster baarden, jong en oud; de entree, zaal en catacomben van de kerk waren gevuld met een diversiteit aan mensen.

Eenmaal plaatsgenomen keek ik mijn ogen uit. De entourage van de kerk uit 1656 met haar prachtige houten balken, hoge gewelven, kerkbanken en kunststof schermen (die dienen voor een optimale akoestiek) werd versterkt door een kleurrijk lichtplan. Een kleurrijke avond met een kleurrijk publiek.

De avond begon met een lied gezongen door presentator Jordy, lid van de popgroep Adlicious en minstens zo kleurrijk als de kerk en het publiek. Vol enthousiasme vertelde hij over de avond die zich langzaam voor ons zou ontvouwen. Yannick Hiwat, geniaal violist en verkozen tot ‘Duvel Vibes Soul & Jazz talent’, trad aan. Vol passie stroomde verschillende vioolklanken uit zijn instrument. De muziek laveerde van melancholische naar opgetogen, vrolijke klanken en vervolgde zijn weg naar andere geluiden die ik nooit eerder uit een viool hoorde komen. Samen met de setting en het gekleurde licht dat reflecteerde op de schermen die boven in de kerk hingen zorgde het geheel voor een intens en mysterieus optreden dat best nog even door had mogen gaan.

Na dit muzikale hoogstandje volgde de collectie van mode ontwerpster Tessa Wagenvoort. Langzaam kwamen de modellen de ruimte binnen, belicht door het kaarsje dat ze vast hielden. Zwierende kledingstukken met blauw- en oranjetinten waren sierlijk gedrapeerd om de lichamen van de modellen. De zelf geprinte stoffen in combinatie met de lichte, bijna zwevende eigenschappen deden me denken aan druppels die rimpels in het water veroorzaken, aan het blauw van de zee en de kleur van koraal; een magisch geheel.

Het werd tijd om even wakker geschud te worden door Lady Shayna; een muzikaal talent, gekroond tot muziek ambassadrice van Rotterdam. Jazz, hiphop, rap, soul, pop, ik hoor het allemaal terug in haar catchy liedjes. Een klein meisje met een enorme stem én een hele eigen kledingstijl. I love it!

En ja.. Als eetliefhebber zat ik toch stiekem ook een beetje te wachten op de foodart van de Creative Chef. Wat zal het zijn? En wat is dan precies de art component? Erg lang hoefde ik gelukkig niet te wachten, want in de pauze stond het allemaal al klaar. De foyer van de kerk was gezellig ingericht met een paar standjes met kleding en een polaroid photobooth in ouderwetse stijl. Mooi opgemaakte, kleurrijke bakjes met allerlei soorten dungesneden groenten, eetbare bloemetjes en een overheerlijke dressing stonden uitgestald op een groot bewegend en beschilderd doek. Aan weerszijden waren schilderijen opgemaakt met opgekrulde stengels van witte chocola, waar mango- en bosvruchten saus overheen was gesprenkeld. Stukjes fudge, vijgentaart, gedroogd fruit en cake-achtige koekjes maakten het zoete geheel tot een waar feestje.

Na dit smakelijke intermezzo vervolgde de Woo-reis zich en belandden we aan bij het optreden van de zwangere Ntjam Rosie, onder andere bekend van haar optreden bij DWDD en bij het North Sea Jazz Festival van 2011. Trots vertelde ze over haar liefde voor haar geloof en dit maakte haar prachtige stemgeluid nóg bijzonderder door het decor van de kerk en de preekstoel als backdrop. Haar stem kabbelde als een kalm beekje, dat langzaam door het muzikale landschap heen gleed. Mooi en puur en niet teveel poespas.

De creaties van Annemarije van Harten vormden het volgende uitstapje. Kledingstukken met als basis het model van een blouse, gepaard met mooie, over de schouder gedrapeerde capejes, losse kraagjes en kunstzinnig gemaakte kussens. Het geheel deed mij denken aan de jurkjes van de Franse meisjesschool Beauxbatons uit De Vuurbeker van de Harry Potter-serie. Heel elegant en vrouwelijk, met een twist. Een mix van fashion en design.

Het muzikale toetje van de avond werd verzorgd door The Voice UK deelneemster J. Mary Cooper. Een echte powervrouw met een enorme stem, die naast eigen liedjes ook Cry Baby van Janis Joplin en Think van Aretha Franklin door de kerk schalde. Wat een mega stem! En wat een mega avond! I had a blast. En mocht je binnenkort een aankondiging van een volgende Woo-editie voorbij zien komen? Aarzel niet en koop een kaartje! Je zult er zeker geen spijt van krijgen!

28# Spring vibes, good vibes


De lente is aangebroken! En naast de nodige niesbuien en kriebelende oogjes ben ik super blij dat het mooie weer is wedergekeerd. Zodra ik buiten stap voel ik de lente gewoon in de lucht hangen. And it feels good! Krokussen piepen op in de stadsparken, het steeds warmer wordende zonnetje straalt trots aan de hemel, blije gezichten lachen me toe op de volgepakte terrasjes; wat kan het leven soms toch mooi zijn.
Op de een of andere manier brengt de lente een hele frisse wind met zich mee. Het leven ziet er wat zonniger uit, cutiepie flamingo truien schuiven  voorbij en tijdens een kort wandelingetje verschijnt het ene na het andere lentenummer in mijn hoofd. Ook tijdens de uitzending van DWDD van afgelopen maandag vierden Matthijs en Giel het begin van de lente onder het genot van een knap staaltje lentemuziek. En tijdens dit fijne muzikale intermezzo borrelde een ultieme lente song in mij op.
Blote voeten in het warme gras, een zacht briesje, priemende zonnestralen op mijn gezicht. Het perfecte moment, samen met Jamie’s warme, rauwe stem. Meer heb ik niet nodig.
Waarschijnlijk heb jij ook zo’n liedje, waarbij je het gevoel krijgt alsof het lentezonnetje van binnen gaat schijnen. Grijp dat gevoel, stop het ergens in een laadje tussen je mooie herinneringen en haal het eruit op het moment dat je het nodig hebt, want wellicht is dat ene mooie geluksmomentje in de lente wel jouw key to success.

23# Serious shit

Het zal jullie vast niet ontgaan zijn; sinds gisteravond zijn de dj’s van 3FM weer actief voor Serious Request. Coen, Gerard en Domien kregen de nobele taak om het Glazen Huis te bemannen en bakken met geld binnen te slepen om vrouwen en meisjes te helpen die slachtoffer zijn geworden van seksueel geweld. Een zwaar beladen onderwerp, waar eigenlijk niet zo veel over gesproken wordt, maar des meer van belang om er aandacht aan te schenken!

Elk jaar is de week voor kerst voor mij een feest. Als trouwe Serious Request-fan volg ik de hele happening, vraag ik plaatjes aan, zing ik vrolijk mee met de gedraaide muziek en word ik heel gelukkig van de saamhorigheid en gezelligheid die de actie met zich meebrengt. Toch betekent Serious Request dit jaar meer voor mij dan eerst, omdat ik promotievrijwilliger ben geworden bij het Rode Kruis. Ik ga verschillende scholen langs om de kinderen te vertellen over het Rode Kruis, over de actie en over de stille ramp van dit jaar, in de hoop dat dit de kinderen en de leerkrachten motiveert om geld in te zamelen voor het goede doel. Het enthousiasme van de meeste kinderen is erg aanstekelijk en het voelt echt heel goed om bij te dragen een betere wereld.
Omdat ik merk dat er soms nog wat onduidelijkheid heerst over de actie (en sommige mensen vragen waarom we nou niet eens geld gaan inzamelen voor mensen in Nederland) leek het mij een goed idee om een kleine greep uit het verhaal dat aan de kinderen wordt verteld eens buiten de muren van een school te brengen. En jawel, deze info krijgen jullie nu voor je plaat!
Al sinds 2004 bundelen 3FM en het Rode Kruis hun krachten om geld in te zamelen voor een stille ramp. Er is gekozen voor een stille ramp, omdat dit iets is wat eigenlijk niet in de kranten of op tv terug te horen is. Vaak omdat het een gevolg is van iets anders; een oorlog, een epidemie, een natuurramp, oftewel een gevolg van een ander soort ellende (maar daardoor niet minder erg!). Een stille ramp vindt plaats in een gebied waar niet dezelfde voorzieningen zijn als wij hier in Nederland hebben. Vaak heerst er chaos en is er geen toeziende macht meer. Juist op deze momenten en op dit soort plekken kunnen stille rampen onopgemerkt ontstaan, zich uitbreiden en zich wortelen in de samenleving. 
‘Hands off our girls’ is de slogan van dit jaar, want volgens onderzoek van de VN is 1 op de 5 vrouwen slachtoffer van seksueel geweld. Gemiddeld! Over de hele wereld. Je kunt je voorstellen dat dit aantal in oorlogsgebieden veel hoger ligt. Het is een groot probleem, omdat veel vrouwen en meisjes zich hier niet tegen kunnen weren en omdat het vaak niet naar buiten komt uit angst voor verstoting of schaamte. De aantallen zouden dus zelfs nog hoger kunnen liggen dan is onderzocht!
Natuurlijk kan je als promotievrijwilliger niet op alle scholen praten over seksueel geweld. Zo is het onderwerp voor de jongste kinderen breder getrokken en hebben we het over ‘vrouwen en meisjes in onveilige landen’. Bij de wat oudere kinderen hebben we het over ‘vrouwen en meisjes die slachtoffer zijn geworden van geweld in conflictgebieden’. En pas boven de 16 jaar gaat het over seksueel geweld. Elke presentatie wordt dus aangepast aan de leeftijd van de kinderen en wordt zorgvuldig afgestemd met de school. Een enorme klus voor de medewerkers en de stagiairs van het Rode Kruis, die écht heel hard werken voor de actie en daardoor lange dagen maken. Ze hebben zeker mijn respect verdiend!
Misschien vraag jij je weleens af wat er met al dat opgehaalde geld gebeurt na Serious Request. Want waar gaan al jouw gedoneerde euries naartoe? Gelukkig is het Rode Kruis hier heel transparant in en verschijnen hier uitgebreide rapportages over. Het geld dat is opgehaald voor de stille ramp van vorig jaar (kindersterfte door diarree) zal bijvoorbeeld in drie jaar worden uitgegeven en de tussentijdse rapportage van 2013 verscheen vorige maand. Op de website van het Rode Kruis is deze rapportage te lezen. Ook het opgehaalde geld van dit jaar zal in drie jaar worden uitgegeven. En goh, waaraan dan?
Je moet begrijpen dat het heel moeilijk is om van te voren precies te vertellen waar het geld aan zal worden besteed. Elke situatie is anders en in elk gebied is de omstandigheid ook anders. Het Rode Kruis zal daarom in de gekozen gebieden (waaronder bijvoorbeeld Congo en Colombia) onderzoeken waar de hulp nodig is en in welke vorm de hulp wordt gegoten. Bijvoorbeeld in de vorm van eerste levensbehoeften (onderdak, eten, kleding, water), van medische en psychische hulp, van opvang en educatie. Van preventie, voorlichting, het trainen van medisch personeel en vrijwilligers, van het zorgen voor een veilige plek en ook door toe te werken naar een betere toekomst. Ook kan het Rode Kruis gaan praten met strijdkrachten om ze te wijzen op het humanitair oorlogsrecht, waarin is vastgelegd dat onschuldige burgers op geen enkele manier in de strijd betrokken mogen worden. Dit is namelijk strafbaar. Het Rode Kruis kan iemand een startkapitaal en trainingen geven om een eigen winkeltje te starten of om eigen eten te verbouwen. Ze kunnen zorgen voor een zuinig oventje, die minder hout verbruikt, zodat vrouwen en meisjes niet steeds in gevaarlijk gebied of in de nacht hout hoeven te sprokkelen. Ze kunnen kinderen die hun ouders kwijt zijn helpen in de zoektocht naar familie en ze daarnaast ook beschermen om misbruik te voorkomen. Er zijn dus gelukkig middelen die er in ieder geval voor kunnen zorgen dat problemen verminderen worden en dat het aantal slachtoffers zal afnemen.
Ik weet het, het onderwerp is zwaar en heftig. En als ik dit allemaal terug lees wordt ik er ook niet vrolijker op. Gelukkig is er het mooie en vrolijke 3FM Serious Request, een waar feestje, waar je ook nog eens mensen kunt helpen en kunt bijdragen aan een betere wereld. Dus mocht iets willen bijdragen, dan zeg ik; gewoon doen! Dit kan door een plaatje aan te vragen in ruil voor geld of door gewoon iets te doneren. Komende maandag ben ik van 22.00 tot 02.00  te vinden in het callcenter in Haarlem. En ook dinsdag ben ik tussen 17.00 en 22.00 van de partij. Bellen dus! Want wellicht krijg je mij aan de telefoon!

21.3# 5 days of happiness: dag 3

 

 

Op dag 2 van mijn happiness-avontuur was een van mijn meest favoriete artiesten in ons land: Jamie Cullum! Al op vijftienjarige leeftijd plakte ik als een ware groupie tegen het concerthek aan om deze sympathieke Engelsman van dichtbij te bewonderen. Hoewel ik veel Jamieconcerten heb meegemaakt, vervelen zijn optredens nooit. Zijn enthousiasme, zijn virtuositeit, zijn Britse charme en zijn zwoele stem raken mij altijd en overal. En wat mij betreft blijft Jamie jazzen tot hij oud en grijs is en het liefst nog daar voorbij. 
Gisteravond trad hij op in de North Sea Jazz Club. Helaas had ik dit even gemist (en zat ik thuis in een hoekje te huilen), maar gelukkig was er een herkansing bij Humberto’s RTL Late Night. Hier gaf de kleine man een flinke show weg en promootte hij zijn nieuwe album ‘Interlude’. But the best was yet to come! En wel vanmorgen in het radioprogramma van Giel Beelen. 
In de vroege uurtjes van deze morgen coverde Jamie het veelbesproken ‘Shake it off’ van Taylor Swift en veroorzaakte bij mij een ultiem happiness-moment. En dat moet natuurlijk gedeeld worden! Dus gooi die speakers aan en luister de vrolijke cover hier!

21# 5 days of happiness: dag 1

Het valt me op dat veel mensen tegenwoordig bezig zijn met het positieve in het leven. Hashtags met ‘lovemylife’, ‘happiness’, ‘healthylifestyle’ en ‘behappy’ vliegen je om de oren. Op zich niks mis mee vind ik zelf, want ook ik probeer het beste uit het leven te halen en te streven naar een positieve en gelukkige levensstijl. En dat is dan ook weer een van de redenen waarom ik ooit met deze blog begonnen ben. 

Zelf denk ik dat het benadrukken van het positieve deels te maken heeft met het oprukkende kwaad in deze wereld. Het is eigenlijk een soort realitycheck, die je even met beide benen op de grond zet en je laat beseffen dat “we het hier zo slecht nog niet hebben”. Vandaar dat ik de komende vijf dagen ga proberen om dingen die mij op dit moment blij maken te delen met de wereld, in de hoop dat datgene ook weer andere mensen blij gaat maken. Let’s hope for the best!
Dag één wil ik graag inluiden met een liedje waar ik de laatste weken veel naar luister. Eerder, om precies te zijn in blog #18, vertelde ik over het programma Ali B en de Muziekkaravaan, waarin bekende Nederlandse artiesten afreisden naar het prachtige Fez in Marokko om samen met Ali B een nummer te schrijven en op te nemen. Het programma was voor mijn een knap staaltje happiness en ik omschreef het ook als ‘een aaneenschakeling van schoonheid, talent en levenslust’. 
Precies deze omschrijving voelde ik tot in mijn tenen bij het horen van de song die Ali met singer/songwriter Douwe Bob maakte. Dus bij deze: ‘waarom heb jij nog geen ode’ (de eerste keer door mijn vriendje verstaan als ‘waarom heb jij nog geen oven’, hihi) voor jullie. Enjoy!

15# De paradepaardjes van de Parade

 

De afgelopen tien dagen stonden voor mij in het teken van de Parade, hét reizend theaterfestival dat jaarlijks plaatsvind in de vier grote steden. Vaag herinner ik me de tijd dat de Parade nog in het Zuiderpark was. Ik was een jaar of zeven, zuurstok in de aanslag, starende naar die indrukwekkende zweefmolen. Waarschijnlijk trad Hakim op en was het terrein bezaaid met kinderen en ouders van mijn cultureel verantwoorde basisschool: herkenbaar aan hun wijde alternatieve kleding, gympies, zelf geconstrueerde bakfiets en de door de kinderen geknutselde sieraden, die met trots werden gedragen – niks mis mee overigens.  En nu, zoveel jaar later, beleefde ik de Parade intenser dan ooit tevoren. 

Het was vrijdagmiddag 4 juli toen ik arriveerde op een nog leeg terrein. Het was de eerste dag van de Parade in Den Haag en de organisatie, acteurs, technici, vrijwilligers en horecamedewerkers werkten hard om het terrein startklaar te maken. Parade maken, dat is wat ik zou gaan doen. Een aantal weken geleden had ik nog geen idee wat dit was, maar op dit moment begreep ik dat ik de voorstelling ‘Happy Family’ van theatergroep Fantasten zou gaan promoten onder het Haags Paradepubliek. Ik maakte me hier enigszins zorgen over, want het aanspreken van random mensen en het aan de man brengen van welk product of welke dienst dan ook hoort niet bepaald bij mijn dagelijkse bezigheden. Toch leek het me leuk om deel uit te maken van het reizend event en dacht ik dat het eens goed zou zijn om uit mijn comfortzone te treden. Wie weet zou dit me ergens brengen.
Voor het terrein geopend werd en het overmatig aansmeren zou beginnen moesten er nog een aantal zaken gesjouwd, beplakt of geïnstalleerd worden. Dit was intensief werk, dat extra werd bezwaard door de hoge, zomerse temperaturen en het fel brandende zonnetje. In Parade Theater 2 liepen de temperaturen in de nok van de tent op tot zo’n 50 graden. Dapper klom technicus Rick op de gloeiend hete ladder om de lampen in te stellen. Een regen van lichaamsvocht kletterde neer op de zwarte theater vloer. Wat een held.
Een aantal uur – inclusief klotsende oksels en vermoeide ledematen – later begon het echte werk. Gewapend met flyers (die niet mochten worden uitgedeeld, tenzij iemand er nadrukkelijk om vroeg), een goed verhaal en een brede glimlach bestierden we het dichtbevolkte terrein. Onder de parademakers en het kassapersoneel bevonden zich vier, in het rood geklede meisjes, onze vedette ‘Snorella’ en de vrolijk dansende Dennis, die onherkenbaar – masker inbegrepen – over het terrein schreed. 
Gelukkig viel het parade maken heel erg mee. De eerste stap, het aanspreken, was eigenlijk het lastigst. Wanneer ik eenmaal op gang was bleef ik ratelen over de prachtige voorstelling. Want prachtig was het zeker! ‘Happy Family’ is een tragikomisch stuk waarin niet gepraat wordt, omdat het verhaal wordt verteld met het lichaam. Gelukkig is het niet heel abstract en zweverig en is het voor iedereen te begrijpen. De acteurs dragen maskers en dit maakt het stuk zowel intrigerend als ontroerend. Het samenkomen van fysiek theater in combinatie met maskers ontsproot, als voormalig mime-cursist, in een mime-hart dat overuren sloeg. 
De voorstelling van theatergroep Fantasten gaat over een gezin in de dagelijkse sleur. Elke dag is hetzelfde en alles is routine geworden. Tot de opstandige, puberende zoon hier genoeg van heeft. Hij besluit de dagelijkse gewoonten te achter zich te laten en verlaat het ouderlijk huis. Op dat moment is niets meer hetzelfde. Het gezin gaat van hoge pieken naar diepe dalen. De emotionele achtbanen, frustraties en verwarringen maken van het stuk een meeslepend en indrukwekkend schouwspel. Met een ietwat dramatisch toontje en de nodige handgebaren schetsten wij, parademakers, dit verhaal aan het hongerig publiek. Zo’n vijftien minuten voor de voorstelling keerden we terug naar onze tent, waar wij spontaan – net als in een Bollywood film – uitbarsten in de vrolijke ‘Happy Family dans’. 
Er heerste er een gezellig en uitgelaten sfeertje op het festivalterrein. Ontblote lichaamsdelen en lachende gezichten draaiden reikhalzend richting zon. Het buitenleven werd volop geleefd.  Het viel me op dat er naast de verwachte Bomenbuurt-, Regentessekwartier- en Zeeheldenkwartier-bewoners (de gemiddelde leerling op mijn basisschool) er ook veel jonge, hippe mensen waren, die niet zozeer voor de voorstellingen kwamen, maar meer om te eten, te pimpelen, hip te zijn en natuurlijk te zien en gezien te worden. Guitig lurkten ze aan een enorm glas sangria, terwijl half hoogstaand artistiek Nederland de sterren van de hemel speelden in de door deze types niet bezochte tenten. Het was het soort bezoeker dat ik niet zo snel zou aanspreken om enorm parade te maken, gewoon omdat het toch geen zin had om het te proberen. Uiteindelijk besloot ik ze te beschouwen als een soort menselijke propaganda voor de kunsten, die met behulp van hun Selfies en Facebookupdates anderen enthousiasmeerden om ook te komen. Dit maakte hun aanwezigheid nog enigszins dragelijk.
Bovendien was er een klein groepje ‘vreemdelingen’: mensen die werkelijk niets met kunst en cultuur hebben, maar via buren en Facebookupdates van bovengenoemden gehoord hebben dat de Parade best gezellig is en dat je er redelijk goedkoop kan eten en zuipen. Urenlang lopen ze er lallend rond, geen flauw benul van wat er gaande is. Tot er een meisje in een rood jurkje verschijnt dat van wal steekt over iets wat ze eigenlijk niks zegt, iets in Parade Theater 2. Toch waarderen ze het dat iemand de moeite neemt om te vertellen over wat ze doet en besluit het groepje op het laatste moment om toch naar de voorstelling te gaan. Vrolijk wuivend met hun kaartje staan ze dan voor de deur van de tent en jengelen: ‘We zijn toch gekomen! Door jouhouuu’. Stiekem vindt het meisje in het rode jurkje dit wel erg grappig, ware het niet dat de vreemdelingen dronken zijn en uiteindelijk de voorstelling verstoren.
Na drie dagen kwam er een eind aan het parade maken en maakte Parade Theater 2 plaats voor een andere voorstelling. Gelukkig kon ik met mijn Paradepas, als een ware VIP, een aantal dagen later de Parade vanuit een ander oogpunt bekijken met mijn theatrale vrinden Felix en Viviënne. De tijd was aangebroken om de concurrentie te aanschouwen. En dus kochten we een programmaboekje, zette ik mijn organisatorische CMV skills in en kwamen we uiteindelijk tot een mooi programma. Het werd een voorstelling met Bram (van der Vlugt a.k.a. de voormalige Goedheiligman), een conference van Joep (Onderdelinden, ook wel bekend als Postbode Siemen),  een opzwepende voorstelling van Bokko (toffe dansgroep, ondersteund door zelfgeproduceerde Japanse animé en Aziatische dansmoves á la Gangnam Style) en Jules (oftewel de Deeldeliers met Jules Deelder).
Zeer georganiseerd en heel goed voorbereid liepen we als ware pro’s over het Paradeterrein. Hier en daar dronken we wat, aten we fish & chips, maakten we zelf poffertjes en draaiden we een rondje in de zweefmolen. Als kinderen zo blij waren we met deze zonnige, gezellige dag. We doopten Joep tot onze favoriet, niet alleen door zijn hilarische voorstelling, maar ook dankzij zijn schattige oortjes (vond Felix) en zijn mooie benen – heel goed geconserveerd, en dat voor zijn leeftijd! 
Tja, en toen was het klaar. De Parade in Den Haag was voorbij. Voldaan keerden we huiswaarts en ging mijn Paradepas het plakboek in. Gelukkig is er voor de geïnteresseerden nog een kans om de Fantasten en de conference van Joep Onderdelinden in Utrecht en Amsterdam te aanschouwen. Dus lieve kunst en cultuur waarderende vrienden en familieleden: Gaat dat zien!

10# Friends of the Family: jonge helden omhelzen de vrijheid

Na de lovende woorden van dé Sjaak Bral kan ik natuurlijk niet achterblijven. Want feit is dat de band ‘Friends of the Family’ het publiek van het Haags Bevrijdingsfestival in vervoering bracht. Een enorme groep festivalgangers bewonderden afgelopen maandag deze Haags/Rotterdamse band in het heerlijk warme zonnetje. Als ware beroemdheden betraden ze het hoofdpodium en stalen ze de harten van de vrouwelijke fans. En dan te bedenken dat ik nog niet zo lang geleden mijn studietijd doorbracht met bandleden Alex Vergna en Tijs van de Poll, waar ik stiekem heel trots op ben.
Friends of the Family, met de onmiskenbare Mumford & Sons sound, is in de afgelopen twee jaar uitgegroeid tot een formatie van wereldniveau. Een ogenschijnlijk trippende zanger, inclusief aangename rauwe stem, bijgestaan door een schare aan getalenteerde musici resulteerde in een uitermate vrolijk en uitgelaten sfeertje. Precies een jaar eerder stonden ze op datzelfde festival. Toen nog als broekies. En maandag rockten ze, als ware pro’s, het hoofdpodium, voorafgaand aan bekende acts als Gers Pardoel en Di-Rect. 
Hulde aan de gastmuzikanten die tijdens het wervelende optreden het podium bekleedden. Twee violisten uit Hongarije en Litouwen, een zangeres uit Letland en een percussionist uit Slowakije maakten de band compleet. Ook Madhav Agarwal, de bescheiden Indiase zanger, verbaasde iedereen met zijn gouden strot. Het was een ware culturele manifestatie. Kortom: saamhorigheid in de beste zin van het woord!
Ook bij Sjaak Bral bestaat geen twijfel over de X-factor van de band. De muzikale toekomst van Den Haag zal volgens de rasechte Hagenaar ingevuld worden door de enthousiaste folk-familie. Uitgedost met chino’s, hippe overhemden, strikjes, lange lokken en ongeschoren kaken stevenen de jongens af op een rooskleurige carrière. Hordes met groupies? Een gouden plaat? De tijd zal het leren. Toch bestaat er over één ding geen twijfel: Friends of the Family domineerde het Haags Bevrijdingsfestival 2014. En daar kan menig beginnend artiest een puntje aan zuigen.