#46 Zomer!

Fijn hè, de zomer. Al weet je in Nederland nooit waar je aan toe bent. Regen, zon, wind, hagelstenen, 15 graden, 30 graden. Er is geen pijl op te trekken. Vandaar dat we ons graag verplaatsen naar oorden met zongarantie. Frankrijk, Spanje, Italië. Gezellig met het gezin of met vrienden op de camping, in een hotel of een luxe villa. Massaal trekken we er op uit, omdat het kan en omdat we allemaal van vakantie houden.

Zodra de eerste zonnestralen op ons bolletje neerstrijken verschijnen de Iphone’s, Samsung Galaxy’s en Huawei’s voor het bekende vakantiekiekje. Vervolgens wordt deze voorzien van een filtertje en worden de pareltjes verspreid via Facebook, Instagram en Snapchat. Makkelijk, snel, gebruiksvriendelijk, for the whole world to see. En ikzelf doe er ook gezellig aan mee. Toch was dit vroeger wel een stukje leuker en specialer. Dan had je 1 fotorolletje waar je 30 foto’s mee kon maken en zag je pas weken later, na het ontwikkelen van het rolletje bij de plaatselijke fotowinkel hoe de foto’s waren uitgevallen. Soms onscherp, een vinger voor de lens, die ene foto waar je hoop op was gevestigd totaal mislukt, maar toch was het altijd een spannend en feestelijk moment om het gevulde Kodak envelopje te openen. Daarna werden alle foto’s zorgvuldig gesorteerd, geplakt in zo’n mooi, groot fotoboek en voorzien van de nodige tekst en uitleg. De vakantie werd hierdoor zorgvuldig herbeleefd.

zomer

Een kodakmomentje op het strand

Toch brengen de nieuwe en ‘moderne’ vakantietijden weer hele leuke dingen met zich mee. Zo kan je een verrassingsvakantie boeken. Kies de gewenste vakantie; bijvoorbeeld met zongarantie, een stedentrip of een avontuurlijke reis en alles wordt voor je geregeld. Een week van te voren ontvang je een weerbericht van de onbekende bestemming, zodat je weet wat je zo ongeveer moet inpakken en op het vliegveld wordt de bestemming pas onthuld.

Ook ik heb me laten verleiden tot een verrassingsvakantie via Srprs.me. Super vriendelijke mensen, via een korte chat geef je aan wat je wensen zijn en hoppakee, alles wordt geregeld. Geen rompslomp, uitgezoek, gestress, je hoeft alleen op het aangeven tijdstip met je koffertje op het vliegveld te arriveren en klaar is kees. Binnenkort gaat het gebeuren. Wat is het spannend, maar ook super leuk! Binnenkort volgt een blog met mijn ervaringen. En tot dan; een fijne zomer toegewenst!

35# De zomer voorbij

autumnhalloween
Het koude weer is al een tijdje geleden ingetreden. Donkere wolken trekken voorbij mijn eens zo zonnige balkon. Tans vervagen, wallen komen op, snotneuzen druipen aan de lopende band, de labello stick doet weer dienst, de eeuwige zwartenpietendiscussie lijkt nooit te zijn weggeweest; die druilerige tijd van het jaar is écht begonnen. Vorige week leek het nog alsof die twee weken herfst meteen hebben besloten winter te worden. Het leek alsof de herfst even niet had opgelet en de winter was voorgedrongen. De eerste sneeuw werd al besteld en bezorgd, dus de zogenaamde ‘herfstjas’ maakte meteen plaats voor de dikke wintercoat. Het is die tijd van het jaar dat ik denk rewind en freeze! Terug naar die fijne zonnige dagen. Hoe is het ineens zo snel winter geworden? Waar komt dit lage drukgebied vandaan? Natuurlijk is dit allemaal wat overdreven en gelukkig is het zachtere herfstweer weer terug gekeerd, maar door die ene koude week is de tijd in mijn beleving voorbij gesjeesd. Tijd voor wat shortterm wintervoorbereidingen!

Maak je huis winterproof

Om alvast voorbereid te zijn op de naderende winter is het misschien een goed idee om te starten met de nodige winterpreparations.

  • Schaf knuffeldekens, onesies, wollen wintersokken en fluffy sloffen aan voor de knusse momentjes op de bank.
  • Hello, tochtstrips, tochtrollen en dikke gordijnen. Maak je huis tochtvrij!
  • Sluit aparte ruimtes af en hou zo de warmte binnen.
  • Zorg voor wat extra gezelligheid en warmte met behulp van kaarsjes.
  • Verander je zomerdekbed naar een winterdekbed of dek jezelf extra toe met fleecedekens.
  • Koudenvoeten syndroom; trek sokken aan in bed. Works for me!
  • Zorg voor een warme badjas voor de oversteek van bed naar bad, want wat een narigheid is dat!
  • En voor de vrijgezellen onder ons; zoek een nieuwe vlam die je warm knuffelt. Altijd fijn.

Hou grip op die winterdip

Vorig jaar schreef ik een uitgebreide blog met tips voor het voorkomen of verdrijven van de welbekende winterdip. In het kort kwam het op het volgende neer:

Tip 1: Zoek de zomer op in de winter
Tip 2:
Wees fit en gezond
Tip 3:
Zoek zoveel mogelijk natuurlijk licht op
Tip 4: Omarm de kou en buit het fijne van de winter uit
Tip 5:
Do more of what makes you happy
Tip 6:
Check het mapje ‘Grip op je winterdip’ op mijn Pinterestpagina

Lees de volledige blog hier terug en zorg voor een positieve vibe!

Look the part

Nu de kou ons heeft overvallen is het tijd voor de winterkledingcheck. Wat heb ik in mijn wintervoorraad? Is het nog toonbaar? Heb ik nog wat nodig? Waarschijnlijk is dit alleen al een excuus om te gaan shoppen. Wellicht heb je iets aan de volgende tips:

  • Wat betreft de kleuren voor de herfst- en wintercollectie van 2015 heeft Fashionchick een uitgebreid kleurenpalet opgesteld. Ik word zelf heel blij van donker blauw, paars en pastel en zet mijn vraagtekens bij het heftige oranje. Gaan wij dit rocken, dames?
  • Op zoek naar hippe, warme wintervesten? Kijk dan even op de website van My Little Shop. Ze hebben er vesten in allerlei soorten, kleuren en maten voor een zacht prijsje.
  • Heb je een wat gevuldere portemonnee ontdek dan Granny’s Finest. Oudere dames breien samen met jonge ontwerpers hele mooie sjaals, mutsen en wanten. Zo hou je de breiende oma’s bezig, haal je ze uit hun sociale isolement en draag je daarnaast ook nog eens een super hippe, uit liefde gebreide sjaal.
  • En voor het betere winterwerk kan je bij Sacha terecht voor een paar stoere biker boots.

Andere aangename aanschaftips voor een fijne winter

Er zijn nog zoveel meer leuke dingetjes in de winkels die de wintertijd gegarandeerd zullen verbeteren. Eerlijk gezegd kijk ik nu al uit naar pakjesavond en de kerstboom, maar voor het zover is ben je ook hier wel even zoet mee:

  • Je maakt mij altijd blij met Rituals. En ik kan me zo voorstellen dat je met deze badschuim een heel relaxt badmomentje zult beleven.
  • Niet lang geleden opende er een toffe, nieuwe winkel in het centrum van Den Haag. Søstrene Grene; een luxere Flying Tiger met Ikea twist, gevuld met leuke hebbedingetjes op het gebied van wonen en DIY. Zo kocht ik er een fijn thermoskannetje in meeneemformaat met gezellige printjes (€6,98, zo’n fijn, gek bedrag). Je vindt deze leuke winkel in de Spuistraat, schuin tegenover V&D.
  • Wát ben ik blij met mijn warme sloffen van Accessorize. Helaas is deze kleurrijke winkel uit Nederland verdwenen, maar via de Britse site kan je je nog te goed doen aan de sloffencollectie.
  • Ben je een zoetekauw en wil je werken aan je warme winterpensje ga dan naar de foodafdeling van Marks & Spencer. Daar vind je van alles op het gebied van koekjes, snoep, chocola en taart. Wat een ge-wel-di-ge plek! Vooral de Carrot Cake raad ik aan. Ik krijg er nu al trek in!

Samen verslaan wij die winterblues en gaan we volgend jaar tevreden de lente in! En oh ja! Vergeet niet dat vannacht de klok een uur terug gaat. Dat wordt lekker slapen!

32# Een ode aan de woeste steunpilaar van ons vakantiebestaan

Nu de zomervakantie voor de deur staat en het zomerse weer eindelijk ons koude landje heeft bereikt wordt het tijd voor wat zomerse vibes! Het wordt tijd voor een ode aan de meest internationale, zomerse vakantie-vibe plek van ons kleine, fijne landje; Schiphol!

Ik hou van Schiphol. Schiphol staat gelijk aan vakantiegevoel. Ik word er altijd blij, soms gelukkig zelfs! Ook als ik niet op vakantie ga. Een tripje met de trein langs Schiphol maakt de lange reis altijd goed. Ook al brengt de trein mij naar Groningen, Hengelo, Sneek of Amsterdam Bijlmer Arena, een korte stop @ Schiphol Plaza verzacht elk reisleed. Het geluid van rollende koffers op de gladde vloer, lachende mensen, gebruinde mensen, camera’s, gezinnetjes, regen tikkend op het dak, de geur van de kleffe Burger King ontbijtjes; het maakt niet uit wanneer ik er ben, elk bezoekje aan de luchthaven voelt zonnig aan.

Mijn meest favoriete aangelegenheid op het Amsterdamse vliegveld is toch het moment dat ik zelf op een vliegtuig stap. Het liefst ben ik er dan ’s ochtends vroeg, want dat betekent dat je nog wat aan je dag hebt op de bestemming. Rond een uur of zes, bij het krieken van de dag, is het lekker rustig en zijn alle winkeltjes net open. Je kunt ongestoord je wallen tentoonstellen in de cafeetjes en zithoekjes, tussen de andere – vaak nog ergere – wallen of slapende mensen. Ook biedt dat ‘Schipholmomentje voor jezelf’ mij de kans om mijn traditie in stand te houden; het kopen van een tijdschrift. Gek eigenlijk, ik doe dat altijd. Of ik het tijdschrift nu wel of niet lees, toch sluipt het er telkens weer in; gewoontes en tradities.

En tja, dat is nog niet alles! Dit is nog meer mooi, menselijk en tof aan onze nationale trots:
De welbekende vriendelijke vrouwen omroepstem, duty free, piloten met hordes stewardessen achter zich aan (net als in de film), sealbags, liefdevolle verwelkomingen, hartverscheurende afscheidsmomenten, bagagekarretjes, oude mensen die vervoerd worden in semi-golfkarretjes, de ‘mind your steps’ bij elke loopband, slapende mensen in alle hoeken van het pand, vrouwen in nette pakjes met opgestoken haar, mannen beladen met de handbagage van zijn vrouw (en dochters), vliegtuigslurven, bagagebanden, hoge ramen en plafonds, allerlei verschillende nationaliteiten, talen, geuren en kleuren, vrolijke mensen, gestreste mensen, vermoeide mensen, jong, oud, de enorme afstanden, een plek waar de wereld samen komt.

Best wel shit dat ik binnenkort vanaf Rotterdam – The Hague Airport vlieg…

15# De paradepaardjes van de Parade

 

De afgelopen tien dagen stonden voor mij in het teken van de Parade, hét reizend theaterfestival dat jaarlijks plaatsvind in de vier grote steden. Vaag herinner ik me de tijd dat de Parade nog in het Zuiderpark was. Ik was een jaar of zeven, zuurstok in de aanslag, starende naar die indrukwekkende zweefmolen. Waarschijnlijk trad Hakim op en was het terrein bezaaid met kinderen en ouders van mijn cultureel verantwoorde basisschool: herkenbaar aan hun wijde alternatieve kleding, gympies, zelf geconstrueerde bakfiets en de door de kinderen geknutselde sieraden, die met trots werden gedragen – niks mis mee overigens.  En nu, zoveel jaar later, beleefde ik de Parade intenser dan ooit tevoren. 

Het was vrijdagmiddag 4 juli toen ik arriveerde op een nog leeg terrein. Het was de eerste dag van de Parade in Den Haag en de organisatie, acteurs, technici, vrijwilligers en horecamedewerkers werkten hard om het terrein startklaar te maken. Parade maken, dat is wat ik zou gaan doen. Een aantal weken geleden had ik nog geen idee wat dit was, maar op dit moment begreep ik dat ik de voorstelling ‘Happy Family’ van theatergroep Fantasten zou gaan promoten onder het Haags Paradepubliek. Ik maakte me hier enigszins zorgen over, want het aanspreken van random mensen en het aan de man brengen van welk product of welke dienst dan ook hoort niet bepaald bij mijn dagelijkse bezigheden. Toch leek het me leuk om deel uit te maken van het reizend event en dacht ik dat het eens goed zou zijn om uit mijn comfortzone te treden. Wie weet zou dit me ergens brengen.
Voor het terrein geopend werd en het overmatig aansmeren zou beginnen moesten er nog een aantal zaken gesjouwd, beplakt of geïnstalleerd worden. Dit was intensief werk, dat extra werd bezwaard door de hoge, zomerse temperaturen en het fel brandende zonnetje. In Parade Theater 2 liepen de temperaturen in de nok van de tent op tot zo’n 50 graden. Dapper klom technicus Rick op de gloeiend hete ladder om de lampen in te stellen. Een regen van lichaamsvocht kletterde neer op de zwarte theater vloer. Wat een held.
Een aantal uur – inclusief klotsende oksels en vermoeide ledematen – later begon het echte werk. Gewapend met flyers (die niet mochten worden uitgedeeld, tenzij iemand er nadrukkelijk om vroeg), een goed verhaal en een brede glimlach bestierden we het dichtbevolkte terrein. Onder de parademakers en het kassapersoneel bevonden zich vier, in het rood geklede meisjes, onze vedette ‘Snorella’ en de vrolijk dansende Dennis, die onherkenbaar – masker inbegrepen – over het terrein schreed. 
Gelukkig viel het parade maken heel erg mee. De eerste stap, het aanspreken, was eigenlijk het lastigst. Wanneer ik eenmaal op gang was bleef ik ratelen over de prachtige voorstelling. Want prachtig was het zeker! ‘Happy Family’ is een tragikomisch stuk waarin niet gepraat wordt, omdat het verhaal wordt verteld met het lichaam. Gelukkig is het niet heel abstract en zweverig en is het voor iedereen te begrijpen. De acteurs dragen maskers en dit maakt het stuk zowel intrigerend als ontroerend. Het samenkomen van fysiek theater in combinatie met maskers ontsproot, als voormalig mime-cursist, in een mime-hart dat overuren sloeg. 
De voorstelling van theatergroep Fantasten gaat over een gezin in de dagelijkse sleur. Elke dag is hetzelfde en alles is routine geworden. Tot de opstandige, puberende zoon hier genoeg van heeft. Hij besluit de dagelijkse gewoonten te achter zich te laten en verlaat het ouderlijk huis. Op dat moment is niets meer hetzelfde. Het gezin gaat van hoge pieken naar diepe dalen. De emotionele achtbanen, frustraties en verwarringen maken van het stuk een meeslepend en indrukwekkend schouwspel. Met een ietwat dramatisch toontje en de nodige handgebaren schetsten wij, parademakers, dit verhaal aan het hongerig publiek. Zo’n vijftien minuten voor de voorstelling keerden we terug naar onze tent, waar wij spontaan – net als in een Bollywood film – uitbarsten in de vrolijke ‘Happy Family dans’. 
Er heerste er een gezellig en uitgelaten sfeertje op het festivalterrein. Ontblote lichaamsdelen en lachende gezichten draaiden reikhalzend richting zon. Het buitenleven werd volop geleefd.  Het viel me op dat er naast de verwachte Bomenbuurt-, Regentessekwartier- en Zeeheldenkwartier-bewoners (de gemiddelde leerling op mijn basisschool) er ook veel jonge, hippe mensen waren, die niet zozeer voor de voorstellingen kwamen, maar meer om te eten, te pimpelen, hip te zijn en natuurlijk te zien en gezien te worden. Guitig lurkten ze aan een enorm glas sangria, terwijl half hoogstaand artistiek Nederland de sterren van de hemel speelden in de door deze types niet bezochte tenten. Het was het soort bezoeker dat ik niet zo snel zou aanspreken om enorm parade te maken, gewoon omdat het toch geen zin had om het te proberen. Uiteindelijk besloot ik ze te beschouwen als een soort menselijke propaganda voor de kunsten, die met behulp van hun Selfies en Facebookupdates anderen enthousiasmeerden om ook te komen. Dit maakte hun aanwezigheid nog enigszins dragelijk.
Bovendien was er een klein groepje ‘vreemdelingen’: mensen die werkelijk niets met kunst en cultuur hebben, maar via buren en Facebookupdates van bovengenoemden gehoord hebben dat de Parade best gezellig is en dat je er redelijk goedkoop kan eten en zuipen. Urenlang lopen ze er lallend rond, geen flauw benul van wat er gaande is. Tot er een meisje in een rood jurkje verschijnt dat van wal steekt over iets wat ze eigenlijk niks zegt, iets in Parade Theater 2. Toch waarderen ze het dat iemand de moeite neemt om te vertellen over wat ze doet en besluit het groepje op het laatste moment om toch naar de voorstelling te gaan. Vrolijk wuivend met hun kaartje staan ze dan voor de deur van de tent en jengelen: ‘We zijn toch gekomen! Door jouhouuu’. Stiekem vindt het meisje in het rode jurkje dit wel erg grappig, ware het niet dat de vreemdelingen dronken zijn en uiteindelijk de voorstelling verstoren.
Na drie dagen kwam er een eind aan het parade maken en maakte Parade Theater 2 plaats voor een andere voorstelling. Gelukkig kon ik met mijn Paradepas, als een ware VIP, een aantal dagen later de Parade vanuit een ander oogpunt bekijken met mijn theatrale vrinden Felix en Viviënne. De tijd was aangebroken om de concurrentie te aanschouwen. En dus kochten we een programmaboekje, zette ik mijn organisatorische CMV skills in en kwamen we uiteindelijk tot een mooi programma. Het werd een voorstelling met Bram (van der Vlugt a.k.a. de voormalige Goedheiligman), een conference van Joep (Onderdelinden, ook wel bekend als Postbode Siemen),  een opzwepende voorstelling van Bokko (toffe dansgroep, ondersteund door zelfgeproduceerde Japanse animé en Aziatische dansmoves á la Gangnam Style) en Jules (oftewel de Deeldeliers met Jules Deelder).
Zeer georganiseerd en heel goed voorbereid liepen we als ware pro’s over het Paradeterrein. Hier en daar dronken we wat, aten we fish & chips, maakten we zelf poffertjes en draaiden we een rondje in de zweefmolen. Als kinderen zo blij waren we met deze zonnige, gezellige dag. We doopten Joep tot onze favoriet, niet alleen door zijn hilarische voorstelling, maar ook dankzij zijn schattige oortjes (vond Felix) en zijn mooie benen – heel goed geconserveerd, en dat voor zijn leeftijd! 
Tja, en toen was het klaar. De Parade in Den Haag was voorbij. Voldaan keerden we huiswaarts en ging mijn Paradepas het plakboek in. Gelukkig is er voor de geïnteresseerden nog een kans om de Fantasten en de conference van Joep Onderdelinden in Utrecht en Amsterdam te aanschouwen. Dus lieve kunst en cultuur waarderende vrienden en familieleden: Gaat dat zien!